Morgen complimentendag. Als er 1 iemand excelleert in het schenken van complimenten, dan ben ik het wel. " Wat een mooi vestje ", hoor ik mezelf nog zeggen tegen ene Marlies toen die een verse sigaret opstak. Ik wou haar natuurlijk binnendraaien, zoals dat dan heet. Ze reageerde nog vrij vriendelijk. Ze wist echter niet dat ze met ene Dandy Davy te maken had, de koning van de flauwe verleidingstechnieken.
Weet je wat het is ? Er is altijd tijd (over) voor een gemeend complimentje. Laten wij dat dan met zijn allen in ere houden. Ik word wel eens overladen met complimentjes dat het wel eens gênant wordt. Maar mij prijzen als 'koning' of 'genie' gebeurt eerder sporadisch. Ik bén dan ook geen koning, genie, held, of whatever. Eerder een enthousiaste artiest die zich steeds meer handhaaft in de lieve-mensenmaatschappij. Wie lief is voor een ander, krijgt dubbel zo veel liefde terug, denk ik wel eens op een verloren dag. Een dag waar enkel de tv opstaat en ik lawaaierige hip hop -of zogeheten R&B-video's in de maag gesplitst krijg. Ik heb er wel mijn buik van vol van dat soort commerciële noise. Uitslovers die een hele lading rondborstige wijven rond zich heen krijgen en daarmee nog wegkomen ook. Althans in de ogen van die wijven en de pubers die dit soort tv smakelijk vinden.
Toen ik zelf nog een puber was, wou ik één van die R&B-artiesten zijn. Het leek me wel te bevallen, te mogen deelnemen aan een soort orgie die haar gelijke niet kent. Ik zou er alleszins méér complimenten aan overgehouden hebben dan in mijn werkelijke puberteit die chaotisch verliep.
En laat morgen nu de dag zijn waar ik van de ene chaos in de andere mag verzeild geraken. En dat we met zijn allen nog eens (pdw) herdenken, en hoe die onder meer in 'Spike' van absurdisme een feest maakte.
Laten we elkaar morgen overladen met complimenten en niet via twitter maar face to face. De slechte adem neemt u er maar bij...
(dv)
donderdag 28 februari 2013
donderdag 14 februari 2013
De Vos en de Draak
Het was Vos die me wat geld leende. Ik wou hem bedanken, maar hij reageerde nauwelijks. Vos is een doodbrave ziel met een indrukwekkend gevoel voor humor. Als Vos brult, keelt, is melancholie nooit veraf. Sterker nog : melancholie is nog nooit zo dichtbij geweest.
Toen ik het geld kreeg om te overnachten in jeugdherberg De Draeck te Gent was ik wat mistroostig. Waarom heeft zo'n sjieke tiep als ik nooit geld op zak ? Tekenen, schrijven, folkmelodieën bedenken, al wat je wil, maar ik verdien er geen rooie cent mee. Ach, weet je wat het is ? Ik zal het u zeggen : het is kwart voor zeven in de morgen en ik ben klaarwakker. Een dag in Gent staat mij te wachten. Ontmoeting met boeiende aspirant-artiesten, klaar om de wereld te veroveren.
Ik héb reeds de wereld veroverd, in mijn dromen althans, want wie niet droomt, is verloren. Wie niet in sprookjes gelooft, heeft het 'vlaggen'.
Vos was enthousiast over de band, Manhog geheten, die in Trefpunt aantrad. Ik sprak de zanger van dit nog onbekende groepje eventjes en we hadden het over ene Mark Linkous (het Sparklehorsegenie) die volgende maand 3 jaar geleden van ons is heengegaan. Depressies : dat was het codewoord. Ik stelde mij wat aan door die goeie jongen te vertellen dat ikzelf twee depressies heb ondergaan. Die jongen had enkel goesting in wat rust en een stevige pint en ik mij maar uitsloven om wat van mijn gedeprimeerd verleden te vertellen. Aansteller, denk ik nu. Toen ik mijn hoofd draaide, viel mijn oog op de zus van 'mijn' Koffiequeen die ik op Theater Aan Zee had leren kennen. Ze is illustratrice, ze had het gemaakt. Ik denk dat ik in haar ogen verzoop. Vos was reeds huiswaarts om zijn stevige zoon Bruno op een halfdronken slaapliedje te trakteren. Vos mag ik wel, hij, enkel hij heeft mij dat geld geschonken om in jeugdherberg De Draeck te kunnen overnachten.
Omstreeks 7u. staak ik het schrijven en weet : een boeiende dag staat mij te wachten. Het ontbijt wordt onvergetelijk, mijn wandelpassen richting centrum Gent (pot)sierlijk en de ontvangst thuis hartelijk. Ik zei het al : ik geloof in sprookjes en ben niet van plan dit nog om te keren. Ook al levert het mij wat hoofdpijn en desillusie op. Van mij te veel aan te stellen en te verzuipen in de ogen van die illustratrice...
(dv)
Toen ik het geld kreeg om te overnachten in jeugdherberg De Draeck te Gent was ik wat mistroostig. Waarom heeft zo'n sjieke tiep als ik nooit geld op zak ? Tekenen, schrijven, folkmelodieën bedenken, al wat je wil, maar ik verdien er geen rooie cent mee. Ach, weet je wat het is ? Ik zal het u zeggen : het is kwart voor zeven in de morgen en ik ben klaarwakker. Een dag in Gent staat mij te wachten. Ontmoeting met boeiende aspirant-artiesten, klaar om de wereld te veroveren.
Ik héb reeds de wereld veroverd, in mijn dromen althans, want wie niet droomt, is verloren. Wie niet in sprookjes gelooft, heeft het 'vlaggen'.
Vos was enthousiast over de band, Manhog geheten, die in Trefpunt aantrad. Ik sprak de zanger van dit nog onbekende groepje eventjes en we hadden het over ene Mark Linkous (het Sparklehorsegenie) die volgende maand 3 jaar geleden van ons is heengegaan. Depressies : dat was het codewoord. Ik stelde mij wat aan door die goeie jongen te vertellen dat ikzelf twee depressies heb ondergaan. Die jongen had enkel goesting in wat rust en een stevige pint en ik mij maar uitsloven om wat van mijn gedeprimeerd verleden te vertellen. Aansteller, denk ik nu. Toen ik mijn hoofd draaide, viel mijn oog op de zus van 'mijn' Koffiequeen die ik op Theater Aan Zee had leren kennen. Ze is illustratrice, ze had het gemaakt. Ik denk dat ik in haar ogen verzoop. Vos was reeds huiswaarts om zijn stevige zoon Bruno op een halfdronken slaapliedje te trakteren. Vos mag ik wel, hij, enkel hij heeft mij dat geld geschonken om in jeugdherberg De Draeck te kunnen overnachten.
Omstreeks 7u. staak ik het schrijven en weet : een boeiende dag staat mij te wachten. Het ontbijt wordt onvergetelijk, mijn wandelpassen richting centrum Gent (pot)sierlijk en de ontvangst thuis hartelijk. Ik zei het al : ik geloof in sprookjes en ben niet van plan dit nog om te keren. Ook al levert het mij wat hoofdpijn en desillusie op. Van mij te veel aan te stellen en te verzuipen in de ogen van die illustratrice...
(dv)
zaterdag 9 februari 2013
Een zonnige voormiddag in Kortrijk
" Een hartverwarmende babbel, merci ! " , sms'te ik Angeline, die lieve meid met wie ik een uurtje geleden een euh...hartverwarmende babbel had of wat dacht u ?!
" Het is allemaal een kwestie van perceptie é " , zei Freddy De Vadder onlangs in één van zijn shows.
Die wijze woorden indachtig ging ik per taxi naar mijn nieuwbakken 'schooltje'. Ik kon het allemaal goed plaatsen toen op die zonnige voormiddag in Kortrijk. Dat was niet het geval op weg naar Kortrijk station toen ik een stukje las uit het interview met Annemie Struyf in de Morgen naar aanleiding van haar kersverse reeks op Eén 'De Bleekweide' wat een therapeutisch centrum blijkt te zijn voor kids. Ik duizelde even. Om meerdere redenen. Om dat therapeutisch centrum... Om hetgeen wat mevrouw Struyf te vertellen had... Om 2013, om februari dat een kantelmaand kan worden, zo dacht ik. Om de man van bijna 33 die het voor het zeggen heeft. Een niet met een indrukwekkend zelfvertrouwen gezegend man van bijna 33 die naam en faam zou maken in 2013. In wat dan ? In het als kersvers Roeselarenaar elke avond waarmaken als entertainer van oudere jongeren in een lokale pub ? In het behalen van de titel 'Vrijwilliger van het jaar' ?
Waarover gaat het allemaal in 2013 ? Welke doelstellingen zijn er ? Welke mensen dien ik in de gaten te houden ?
Met een kop vol vragen zette ik me naast de taxichauffeur die me naar het 'schooltje' zou brengen.
Hij floot een vrolijk deuntje en ik werd er zowaar plotsklaps goedgezind van. Mijn vragen en twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon.
" Bij de les blijven ", maande die lieve Angeline me aan, toen ik wat wegdeemsterde in het lesuur na de verkwikkende pauze. Aandacht wat verslapt, wat cafeïne bijtanken en de bijna 33-jarige staat terug op. Met scherpte schieten, bij de les blijven, pompte ik mezelf terug wat moed in.
Voor ik er erg in had zwaaide ik Angeline uit en onderging een eenzame tocht per trein naar Roeselare.
Een uurtje na een wat gekke babbel met Angeline sms'te ik haar " Een hartverwarmende babbel, merci ! " Ik bevond mij in een platenzaak in Roeselare. De boterhammen waren niet goed verteerd, en ik duizelde zoals ik altijd duizelde in die behekste platenzaak.
Ik kreeg tot dusver geen sms terug.
Nog 7 uur en ik word 33 levensjaren. Nog 7 uur tandenknarsen, nagelbijten en kettingroken. Een zonnige voormiddag in Kortrijk voorspelt daarom nog niet iéts goeds...
(dv)
" Het is allemaal een kwestie van perceptie é " , zei Freddy De Vadder onlangs in één van zijn shows.
Die wijze woorden indachtig ging ik per taxi naar mijn nieuwbakken 'schooltje'. Ik kon het allemaal goed plaatsen toen op die zonnige voormiddag in Kortrijk. Dat was niet het geval op weg naar Kortrijk station toen ik een stukje las uit het interview met Annemie Struyf in de Morgen naar aanleiding van haar kersverse reeks op Eén 'De Bleekweide' wat een therapeutisch centrum blijkt te zijn voor kids. Ik duizelde even. Om meerdere redenen. Om dat therapeutisch centrum... Om hetgeen wat mevrouw Struyf te vertellen had... Om 2013, om februari dat een kantelmaand kan worden, zo dacht ik. Om de man van bijna 33 die het voor het zeggen heeft. Een niet met een indrukwekkend zelfvertrouwen gezegend man van bijna 33 die naam en faam zou maken in 2013. In wat dan ? In het als kersvers Roeselarenaar elke avond waarmaken als entertainer van oudere jongeren in een lokale pub ? In het behalen van de titel 'Vrijwilliger van het jaar' ?
Waarover gaat het allemaal in 2013 ? Welke doelstellingen zijn er ? Welke mensen dien ik in de gaten te houden ?
Met een kop vol vragen zette ik me naast de taxichauffeur die me naar het 'schooltje' zou brengen.
Hij floot een vrolijk deuntje en ik werd er zowaar plotsklaps goedgezind van. Mijn vragen en twijfels verdwenen als sneeuw voor de zon.
" Bij de les blijven ", maande die lieve Angeline me aan, toen ik wat wegdeemsterde in het lesuur na de verkwikkende pauze. Aandacht wat verslapt, wat cafeïne bijtanken en de bijna 33-jarige staat terug op. Met scherpte schieten, bij de les blijven, pompte ik mezelf terug wat moed in.
Voor ik er erg in had zwaaide ik Angeline uit en onderging een eenzame tocht per trein naar Roeselare.
Een uurtje na een wat gekke babbel met Angeline sms'te ik haar " Een hartverwarmende babbel, merci ! " Ik bevond mij in een platenzaak in Roeselare. De boterhammen waren niet goed verteerd, en ik duizelde zoals ik altijd duizelde in die behekste platenzaak.
Ik kreeg tot dusver geen sms terug.
Nog 7 uur en ik word 33 levensjaren. Nog 7 uur tandenknarsen, nagelbijten en kettingroken. Een zonnige voormiddag in Kortrijk voorspelt daarom nog niet iéts goeds...
(dv)
vrijdag 25 januari 2013
DE STILLE CHAOS
De dagen worden weer wat langer, de donkerte laat even op zich wachten al is die voor altijd in ons hart en mijn violiste speelt een deuntje. Het leven mag dan wel kabbelen, het hoofd zit vol dynamiek en chaos. Agenda bij de hand, het vrouwtje uit het gezichtsveld verdwenen en de voorjaarsprogrammatie vastleggen. Ik heb legere januari's meegemaakt. Met zicht op dat vermaledijde tv-schermpje waarop nauwelijks iets te zien valt behalve de prachtige verschijning Hanne Decoutere die het laatavondjournaal niet voorleest maar be-leeft. En ik die in alle stilte alles waarneem zoals altijd. Haar grote kijkers, haar blouse, de schitterende glimlach op haar gezicht én vooral de wens die zij op het einde van het journaal uitspreekt - dat we mogen een rustige nacht hebben. Rustige nachten zijn echter eerder schaars bij momenten van opwinding, chaos en Hanne Decoutere.
Sneeuw. Ik hou er wel van. " Het is stil weer ", hoor ik iemand zeggen. Gelijk heeft hij of zij. Laat de kosmos maar haar gang gaan, ik leef wel op. En iedere avond besluit ik met Hanne D. . Daarna ga ik stilletjes naar bed en ga de chaos van de dromen te lijf. In mijn dromen overwin ik wel 'ns een gevecht met een draak of een dino of kotst mijn vriend Pierlo Debackere een gans parlement onder.
Hanne D. zal ik nooit kunnen veroveren, daar zij enkele maanden geleden in het huwelijksbootje is gestapt. Maar in 2013 kom ik haar wel eens tegen, en dan laat ik haar praten, ik presenteer haar dan een sigaretje en dan beleven we samen het journaal met als titel 'De stille chaos' die later ook wordt verfilmd aan de hand van waargebeurde feiten zoals Hanne D. die door mijn rosse haren wrijft met haar handen terwijl ik zuig aan een sigaretje, het post-laatavondjournaal.
Hoe het uiteindelijk allemaal afloopt, verneemt u morgen in het enige hoofdpunt van Hanne's journaal. Ik wens u een rustige nacht en beloof dat u het gevecht met de draak of dino overwint.
(dv)
Sneeuw. Ik hou er wel van. " Het is stil weer ", hoor ik iemand zeggen. Gelijk heeft hij of zij. Laat de kosmos maar haar gang gaan, ik leef wel op. En iedere avond besluit ik met Hanne D. . Daarna ga ik stilletjes naar bed en ga de chaos van de dromen te lijf. In mijn dromen overwin ik wel 'ns een gevecht met een draak of een dino of kotst mijn vriend Pierlo Debackere een gans parlement onder.
Hanne D. zal ik nooit kunnen veroveren, daar zij enkele maanden geleden in het huwelijksbootje is gestapt. Maar in 2013 kom ik haar wel eens tegen, en dan laat ik haar praten, ik presenteer haar dan een sigaretje en dan beleven we samen het journaal met als titel 'De stille chaos' die later ook wordt verfilmd aan de hand van waargebeurde feiten zoals Hanne D. die door mijn rosse haren wrijft met haar handen terwijl ik zuig aan een sigaretje, het post-laatavondjournaal.
Hoe het uiteindelijk allemaal afloopt, verneemt u morgen in het enige hoofdpunt van Hanne's journaal. Ik wens u een rustige nacht en beloof dat u het gevecht met de draak of dino overwint.
(dv)
donderdag 20 december 2012
IN THE YEAR 2012, 2012...
Love is an object kept in an empty box
(uit 'Truth serum', Bill Callahan)
Misère is ook in 2012 een deel geweest van het leven van uw dienaar, uw ochtend-, middag-, avond- en nachtdichter Dandy Davy, Davy Vercaigne voor de vrienden. Maar het najaar dat simpelweg briljant was, heeft in 1 klap het slappe voorjaar en de zwakke zomer doen vergeten. Een nieuwe liefde en de hernieuwde energie in het bijzijn van engelen die uit de hemel zijn nedergedaald, hebben van DD terug een vrolijke jongen gemaakt. De heropbouw in stijgende lijn. DD zit er warmpjes in, zijn bedje is gespreid en aan het voeteinde liggen warme compressen. Hieronder : géén eindejaarslijstjes, wél een aantal mijmeringen die blijk geven van het mooie jaar 2012...
Al is de start niet zo rooskleurig - een winterdepressie gooit roet in het eten. Ook al is die van korte duur, de goede vorm blijft alsnog uit al zal dat niet aan het meesterlijke muzikale aanbod liggen.
De radiosingles 'Hold on' van Alabama Shakes en 'Juno' van Gepetto & The Whales zijn van het
beste dat 2012 te bieden heeft.
Ook DD's blindedarmoperatie is niet bevorderlijk voor zijn humeur. De wielerklassiekers kunnen hem niet boeien - wegens voorspelbaar en het songschrijven wil maar niet vlotten. Ook leggen twee belangrijke mensen in DD's leven het loodje. Februari is dan ook een aartsdonkere maand die enkel wordt opgeleukt door een deugddoende 32ste verjaardag.
Nadien klaart de hemel even op. Hij ziet met een Bredense schone het hilarische 'Intouchables' op het witte doek en geniet van een melancholisch concert van Het Zesde Metaal in de 4AD.
Met zijn Mystical Machine Guns eindigt hij mooi 8ste op een druk bevolkte quiz in het Roeselaarse.
Over Roeselare gesproken : tijdens de stevige nazomer treedt DD, alwéér in het gezelschap van een Bredense schone, het soul- en funkcafé De Mojo binnen en komt ei zo na klaar van plezier, opwinding en sprookjesachtigheid. Het najaar is bij deze briljant ingezet en zal hem na een zwakke zomer nog lang heugen.
Het kraaien van plezier en lust(en) is niet van toepassing in juli en augustus al bereikt hij in la douce France op Cap Gris Nez letterlijk zijn hoogtepunt van de zomer.
Eind juli overkomt hem iets vreemds : het flaneren tijdens de Gentse Feesten bezorgt hem een instant-onbehaaglijk gevoel : dat 'ik word oud'-gevoel. Jong wordt DD terug met zijn verovering van D.T. uit G. die zijn liefde voor haar beantwoordt.
Ook al wil DD soms Adam Green of new folksinger Jake Bugg ('Two fingers', 'Lightning bolt'), het liefst is DD gewoon Davy Vercaigne uit Houthulst. En dat staat hem; ook behorend tot zijn stokpaardjes : de taal, waarmee hij in oktober een enthousiast Hotsy-Totsy-publiek bestormt met treffende, frappante proza-poëzie. Een Sprekende Ezel is geboren.
Geen Ezel, maar een goudhaantje blijkt Bart De Pauw te zijn. Met 'Quiz me quick' lanceert hij in het najaar een intelligente, ietwat excentrieke tragikomedie die bulkt van het fantastisch acteertalent (Wietse Tanghe, Liesa Naert, Ilse De Koe...).
Minder talentvol : ene kinky Wesley die in 'Belgium's got talent' flink op de zenuwen werkt met een act die te verwaarloosbaar is voor woorden.
DD blijft tv kijken ook al is het maar voor de 'sspojjjt'.
DD blijft goedlachs, nieuwsgierig en positief, na een slap voorjaar en een zwakke zomer.
2013 : entertainment, of wat dacht u ? Levert het hem alsnog een MIA op ?
Prettig eindejaar allen !
(dv)
(uit 'Truth serum', Bill Callahan)
Misère is ook in 2012 een deel geweest van het leven van uw dienaar, uw ochtend-, middag-, avond- en nachtdichter Dandy Davy, Davy Vercaigne voor de vrienden. Maar het najaar dat simpelweg briljant was, heeft in 1 klap het slappe voorjaar en de zwakke zomer doen vergeten. Een nieuwe liefde en de hernieuwde energie in het bijzijn van engelen die uit de hemel zijn nedergedaald, hebben van DD terug een vrolijke jongen gemaakt. De heropbouw in stijgende lijn. DD zit er warmpjes in, zijn bedje is gespreid en aan het voeteinde liggen warme compressen. Hieronder : géén eindejaarslijstjes, wél een aantal mijmeringen die blijk geven van het mooie jaar 2012...
Al is de start niet zo rooskleurig - een winterdepressie gooit roet in het eten. Ook al is die van korte duur, de goede vorm blijft alsnog uit al zal dat niet aan het meesterlijke muzikale aanbod liggen.
De radiosingles 'Hold on' van Alabama Shakes en 'Juno' van Gepetto & The Whales zijn van het
beste dat 2012 te bieden heeft.
Ook DD's blindedarmoperatie is niet bevorderlijk voor zijn humeur. De wielerklassiekers kunnen hem niet boeien - wegens voorspelbaar en het songschrijven wil maar niet vlotten. Ook leggen twee belangrijke mensen in DD's leven het loodje. Februari is dan ook een aartsdonkere maand die enkel wordt opgeleukt door een deugddoende 32ste verjaardag.
Nadien klaart de hemel even op. Hij ziet met een Bredense schone het hilarische 'Intouchables' op het witte doek en geniet van een melancholisch concert van Het Zesde Metaal in de 4AD.
Met zijn Mystical Machine Guns eindigt hij mooi 8ste op een druk bevolkte quiz in het Roeselaarse.
Over Roeselare gesproken : tijdens de stevige nazomer treedt DD, alwéér in het gezelschap van een Bredense schone, het soul- en funkcafé De Mojo binnen en komt ei zo na klaar van plezier, opwinding en sprookjesachtigheid. Het najaar is bij deze briljant ingezet en zal hem na een zwakke zomer nog lang heugen.
Het kraaien van plezier en lust(en) is niet van toepassing in juli en augustus al bereikt hij in la douce France op Cap Gris Nez letterlijk zijn hoogtepunt van de zomer.
Eind juli overkomt hem iets vreemds : het flaneren tijdens de Gentse Feesten bezorgt hem een instant-onbehaaglijk gevoel : dat 'ik word oud'-gevoel. Jong wordt DD terug met zijn verovering van D.T. uit G. die zijn liefde voor haar beantwoordt.
Ook al wil DD soms Adam Green of new folksinger Jake Bugg ('Two fingers', 'Lightning bolt'), het liefst is DD gewoon Davy Vercaigne uit Houthulst. En dat staat hem; ook behorend tot zijn stokpaardjes : de taal, waarmee hij in oktober een enthousiast Hotsy-Totsy-publiek bestormt met treffende, frappante proza-poëzie. Een Sprekende Ezel is geboren.
Geen Ezel, maar een goudhaantje blijkt Bart De Pauw te zijn. Met 'Quiz me quick' lanceert hij in het najaar een intelligente, ietwat excentrieke tragikomedie die bulkt van het fantastisch acteertalent (Wietse Tanghe, Liesa Naert, Ilse De Koe...).
Minder talentvol : ene kinky Wesley die in 'Belgium's got talent' flink op de zenuwen werkt met een act die te verwaarloosbaar is voor woorden.
DD blijft tv kijken ook al is het maar voor de 'sspojjjt'.
DD blijft goedlachs, nieuwsgierig en positief, na een slap voorjaar en een zwakke zomer.
2013 : entertainment, of wat dacht u ? Levert het hem alsnog een MIA op ?
Prettig eindejaar allen !
(dv)
zaterdag 15 december 2012
Gent : Musette en chanson
Als een lokale Parisienne walste de prachtige zangeres Sarah Dhondt zich door een korte set musette en chanson in het mysterieuze Mysterioso te Gent. Ik was er niet echt, en toch weer wél. De rode wijn die ik had gedegusteerd had een wonderlijke nasmaak. Met de lokale alternativo's en jazzfanaten beleefde uw huispoëet een fabelachtig avontuurtje. Het was Parijs in het klein. In Oost-Vlaanderens heerlijkste stad Gent waarmee DD 7 jaar lief en leed heeft gedeeld in de nabijheid van zijn trawanten.
Kotavonturen, duurzame caféromantiek.
Het voelt goed terug te zijn. Terug dat warme gevoel in boven- en onderbuik waar te nemen. Het hart dat wel eens een tel overslaat, maar paniek is in geen velden te bespeuren. De liefde waarmee DD zijn leventje leidt, drukt alle ellende de kop in. Overwinning. Zelfvertrouwen. Een boost van energie. Pure euforie getemperd door de nodige melancholie die ook in 2013 hoofdrolspeler zal zijn in DD's leven. 'Nu nog een lief', sprak hij tot zichzelf, en het paradijs wacht op me. En kijk, dit gezegd zijne, heeft Dame Fortuna wel een lief voor DD uit haar hoed getoverd zeker !
Al is de afgrond soms nog dichtbij, DD lijkt verslaafd aan het leven. En altijd in mooi gezelschap.
De top heeft ie nog niet bereikt, maar hij is mooi onderweg. Onderweg met dat deugnietenglimlachje van hem. Met zin voor romantiek en zin in musette en chanson. De pure muziek zonder vals sentiment.
Als het van DD afhing, bleef hij lachen. Maar de realiteit leert hem dat er moet gewerkt worden. Ook al gelooft hij enkel in sprookjes.
(dv)
Kotavonturen, duurzame caféromantiek.
Het voelt goed terug te zijn. Terug dat warme gevoel in boven- en onderbuik waar te nemen. Het hart dat wel eens een tel overslaat, maar paniek is in geen velden te bespeuren. De liefde waarmee DD zijn leventje leidt, drukt alle ellende de kop in. Overwinning. Zelfvertrouwen. Een boost van energie. Pure euforie getemperd door de nodige melancholie die ook in 2013 hoofdrolspeler zal zijn in DD's leven. 'Nu nog een lief', sprak hij tot zichzelf, en het paradijs wacht op me. En kijk, dit gezegd zijne, heeft Dame Fortuna wel een lief voor DD uit haar hoed getoverd zeker !
Al is de afgrond soms nog dichtbij, DD lijkt verslaafd aan het leven. En altijd in mooi gezelschap.
De top heeft ie nog niet bereikt, maar hij is mooi onderweg. Onderweg met dat deugnietenglimlachje van hem. Met zin voor romantiek en zin in musette en chanson. De pure muziek zonder vals sentiment.
Als het van DD afhing, bleef hij lachen. Maar de realiteit leert hem dat er moet gewerkt worden. Ook al gelooft hij enkel in sprookjes.
(dv)
maandag 10 december 2012
Vriendschap en zo
" Vriendschap is : elkaar eens een stylo cadeau doen ", noteerde ik die dag in mijn boekje van pocket-
formaat, en dat in het bijzijn van een bijzonder leuk meideken. Vrienden met Nathalia, de zangeres,
de Belgische Tina Turner ? , kan ik nooit worden of ik zou haar dommige uitspraak in 'The Voice' - " Wie is da, Nick Drake ? " - dan moeten vergeven. Ik wéét dat àl mijn vrienden Nick Drake, of toch op zijn minst van naam, kennen.
Het is wat, vriendschap - ik zou er honderden boeken kunnen over schrijven en toch..het is een begrip
dat net zoals de liefde - hoe definieer je in godsnaam de liefde ? - vrij complex is. Wie zijn overigens
mijn échte vrienden en zijn alle vrienden op het virtuele Facebook vrienden ? Ik weet het niet zo goed, maar laten we de zaken positief bekijken.
Reflectie, een nog veel abstracter begrip dan vriendschap, is bijvoorbeeld ook een goeie vriend van mij. Ik heb er dagelijks mee te maken, in mijn bed, zo rond een uur of tien - wat erg vroeg is voor een
gepassioneerde muzikant - mijmer en reflecteer ik dat het een lieve lust is. Om na een dik halfuur in te dommelen en mij volledig over te geven aan de droom. Vannacht was het weer zover : surrealisme ten top gedreven in dromenland. Ik bekeek een arthousefilm met een oud-leraar Mediakunde in een grote filmzaal met wel honderden medeleerlingen. Uit die honderden mensen koos ik een meisje dat me wel beviel. Ik vroeg haar naast me te zitten en ze hapte meteen toe. Wat daarna gebeurde, herinner ik mij niet zo best, maar het kwam erop neer dat het meisje en ik wel erg close waren geworden en we de arthousefilm halverwege het verhaal links lieten liggen. Gans de zaal voor ons alleen, de medeleerlingen plus de leraar waarmee ik een aanvaring had waren wég.
Het had een film op zich kunnen zijn, de kleine historie tussen het vrijgevige meisje en ik.
Om maar te zeggen : vriendschap kan snel ontstaan. In één minuut en hop, vriendschapsverzoek goed-gekeurd. Soms is er maar een blik nodig, of een handgebaar, een simpel verzoekje, niets meer...
Vriendschap : liefde zonder het lichamelijke : Vind ik leuk.
Die dag toen ik die quote noteerde ( " Vriendschap is : elkaar eens een stylo cadeau doen " ) babbelde ik honderduit met het bijzonder meideken in een leuke tent te Roeselare. Een nieuwe vriendschap was ontstaan. Die avond kon ik goed slapen en droomde over Lady Linn, zonder haar Magnificent Seven, die mij niet toeliet haar vriend te worden. Ontgoocheld verliet ik mijn droom en stond een paar uur later klaarwakker op om nieuwe vrienden te maken op Facebook.
(dv)
formaat, en dat in het bijzijn van een bijzonder leuk meideken. Vrienden met Nathalia, de zangeres,
de Belgische Tina Turner ? , kan ik nooit worden of ik zou haar dommige uitspraak in 'The Voice' - " Wie is da, Nick Drake ? " - dan moeten vergeven. Ik wéét dat àl mijn vrienden Nick Drake, of toch op zijn minst van naam, kennen.
Het is wat, vriendschap - ik zou er honderden boeken kunnen over schrijven en toch..het is een begrip
dat net zoals de liefde - hoe definieer je in godsnaam de liefde ? - vrij complex is. Wie zijn overigens
mijn échte vrienden en zijn alle vrienden op het virtuele Facebook vrienden ? Ik weet het niet zo goed, maar laten we de zaken positief bekijken.
Reflectie, een nog veel abstracter begrip dan vriendschap, is bijvoorbeeld ook een goeie vriend van mij. Ik heb er dagelijks mee te maken, in mijn bed, zo rond een uur of tien - wat erg vroeg is voor een
gepassioneerde muzikant - mijmer en reflecteer ik dat het een lieve lust is. Om na een dik halfuur in te dommelen en mij volledig over te geven aan de droom. Vannacht was het weer zover : surrealisme ten top gedreven in dromenland. Ik bekeek een arthousefilm met een oud-leraar Mediakunde in een grote filmzaal met wel honderden medeleerlingen. Uit die honderden mensen koos ik een meisje dat me wel beviel. Ik vroeg haar naast me te zitten en ze hapte meteen toe. Wat daarna gebeurde, herinner ik mij niet zo best, maar het kwam erop neer dat het meisje en ik wel erg close waren geworden en we de arthousefilm halverwege het verhaal links lieten liggen. Gans de zaal voor ons alleen, de medeleerlingen plus de leraar waarmee ik een aanvaring had waren wég.
Het had een film op zich kunnen zijn, de kleine historie tussen het vrijgevige meisje en ik.
Om maar te zeggen : vriendschap kan snel ontstaan. In één minuut en hop, vriendschapsverzoek goed-gekeurd. Soms is er maar een blik nodig, of een handgebaar, een simpel verzoekje, niets meer...
Vriendschap : liefde zonder het lichamelijke : Vind ik leuk.
Die dag toen ik die quote noteerde ( " Vriendschap is : elkaar eens een stylo cadeau doen " ) babbelde ik honderduit met het bijzonder meideken in een leuke tent te Roeselare. Een nieuwe vriendschap was ontstaan. Die avond kon ik goed slapen en droomde over Lady Linn, zonder haar Magnificent Seven, die mij niet toeliet haar vriend te worden. Ontgoocheld verliet ik mijn droom en stond een paar uur later klaarwakker op om nieuwe vrienden te maken op Facebook.
(dv)
Abonneren op:
Posts (Atom)