"There is no castration fear
In a chair
We'll dance...
But no one will dance with us
In this zany town ... "
De openingszin van 'Wowee Zowee's - Pavement's magnum opus - opener 'We dance' deed me als tiener duizelen. Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik hoorde. Na die opener kreeg ik nog 50 minuten progrock, freakfolk en streepjes lo-fi die ik niet kon plaatsen. Jàren later staat 'Wowee Zowee' nog altijd in mijn top 5 van beste albums ever. Ergens in de buurt van 'In utero' van Nirvana, dé band van de jaren negentig en sinds 'Smells like Teen Spirit' mijn meest belangrijke rockgroep van mijn bestaan dat grillig verloopt, maar dat wist u. (Een te veel aan) grilligheid deed Pavement de das om, om van enig commercieel succes te kunnen spreken. Neen, de 'slackers' hekelden 'world domination' en wilden niet de opvolgers zijn van het massaal doorgebroken Nirvana.
Na vijf prachtalbums hield het P-bandje het voor bekeken en werd de solocarrière van Stephen J. Malkmus geboren. Minder geslaagd, maar wél zeer degelijk te noemen. Ik geef u, impulsief als ik ben, maar eens aan via onvergetelijke songs aan hoé degelijk. Remember 'Do not feed the (Oyster)' uit 'Pig lib', 'Church on white' op zijn titelloze solodebuut, 'Hopscotch Willie' uit het meesterwerk
'Real emotional trash' en 'Georgeous Georgie', een soortement Kinks revisited, uit 's mans vijfde album 'Mirror traffic'.
Nu zijn zesde plaat, verschenen begin dit jaar - ik schrijf pas een recensie over een plaat die gemiddeld zes maanden oud is - is terug de oude vertrouwde Malkmus. Het genie van de indiepop,
de 'indie Bob Dylan'. Na een elftal luisterbeurten kunnen we nog altijd géén touw vastknopen aan 's mans teksten, maar geloof me, er werd aan gewerkt hoe spontaan de oneliners ook overkomen.
Aftrappen doet hij met zijn Jicks met 'Planetary motion' een synthrocker waar je bij de eerste beluistering niet van opkijkt. Zo weer vergeten , maar schijn bedriegt. Net als alle andere 12 tracks ontwaar je het genie Malkmus. Zéker in het rustpunt van de plaat, 'J Smoov' die zelfs wat jazzy aandoet. Een pareltje.
In 'Rumble at the Rainbo' hoor je een stem schreeuwen " This one's for you, grandad... ", een punkpopliedje. " Can you remember the thrill, and the rush... ", alsook " We are returning to our roots". Heeft de man heimwee ? Is hij nostalgisch ? Malkmus kan een stevig potje rocken, maar altijd op zijn manier. Met prikkeldraad, met tegendraadsheid.
Het weze duidelijk: Malkmus heeft het naar zijn zin nu hij naar Berlijn verhuisd is.
De plaat straalt fun uit, spelplezier.
Verder nog hoogtepunten ? Het tweeluik afsluiters 'Cinnamon and lesbians' ( de single ) en het naar progrock neigende 'Surreal teenagers'. Waar hij het over heeft: geen flauw idee.
Wel een idee van waar hij 'Wig out at Jagbags' opgenomen heeft: in de Ardennen, in de La Chapelle Studios...dat de plaat zowaar een bescheiden Belgisch tintje meegeeft.
Laten we wel zijn: écht verrassen doet Malkmus niet meer, maar hij mag wat mij betreft nog een reeks zeer degelijke platen maken en toevoegen aan zijn vrij indrukwekkend oeuvre. En ons intussen maar bestoken met non-sense waar we de kop wél of niet over breken...
(dv)
woensdag 13 augustus 2014
donderdag 19 juni 2014
The road to nowhere...
Wat nu wéér gezeikt ?!! In een wereld die zo bekend staat om zijn menselijkheid, hahahaaaaa, sta ik in een hoekje te blèren om de Weltschmerz. Waar gaat dit heen, in godsnaam ???? En wil iemand die Jennifer Lopez en die verschrikkelijk kaalkop Pitbull eens op een degelijke manier uitleggen dat we als W.K.-anthem toch iets méér willen dan 'Olé Olé'?, zeikerds. Maar wààrom ik dit schrijven neerpen? Dat het goddomme weer die zomer is die in aantocht is en mezelf altijd verlies in zelfkwelling en verveling. De zomers, nooit mijn beste vrienden geweest, mogen van mijn part naar de verdoemenis verheven worden met hun zon en stapelwolken en het gezapige sfeertje van festivals.
Maar ik doe mijn best, zoals altijd. Mocht dit ooit niet het geval geweest zijn, had ik nu geen virtuele pen in de hand gehad.
Maar ach, wie maalt erom ? Ieder zijn zomer is gepland en gevormd en het ziet er wéér naar uit dat verschaald (of is het verschraald?) bier gemikt wordt naar passanten allerhande, op de Gentse Feesten bijvoorbeeld. Gentse Feesten, inderdaad, met hoofdletter, die sedert het verscheiden van een goeie vriendin nooit meer Feesten zijn.
Ach, zeik nou zo niet! Ik hoor het 'Jan' Boskamp zo zeggen. Leuke gozer, die Boskamp die als eerste toegeeft - eindelijk - dat voetbal werkelijk niks voorstelt. Géén reet !
Dat ik uiteindelijk deze zomer terug zal overleven, hoeft niet luidop gezegd te worden, het is een certitude, ook al ben ik tot tranen toe bewogen en verlies ik mezelf in de slachtofferrol. Slachtoffers zijn we allen, ook al zijn er gezegend met die bijna allesverterende vrolijkheid. Ikzelf weet niet waar ik nog vrolijk over zou moeten wezen of het zou die 'chick' zijn in de bib van Roeselare wiens dijen ik zelf eens zou willen masseren met oriëntaalse zalf of zo. Of zo, the road to nowhere. Wéér drie maanden op de tanden bijten en dan uitpakken met mijn herfstpakje. Tegen dan zijn de Rode Duivels wereldkampioen en wurgt Bart De Wever weer een stuk of wat marathons uit zijn stugge lijf.
Om dan toch, ten slotte, van de zomer te kunnen genieten, stel ik voor dat het dit keer non-alcoholisch gebeurt om alle mensen die alcohol genieten eens gade te slaan. Zo gaat dat, in mijn leven, alles gade slaan, en me daarover tevreden stemmen. Gelukkig ben ik misschien niet, maar tevredenheid hoort wel , nog nét, tot mijn beste vrienden. In deze 'road to nowhere' ben ik iedereens vriend en mocht ik al vijanden hebben, ik omarm ze. Zo ben ik...nowhere, nergens en overal...
(dv)
Maar ik doe mijn best, zoals altijd. Mocht dit ooit niet het geval geweest zijn, had ik nu geen virtuele pen in de hand gehad.
Maar ach, wie maalt erom ? Ieder zijn zomer is gepland en gevormd en het ziet er wéér naar uit dat verschaald (of is het verschraald?) bier gemikt wordt naar passanten allerhande, op de Gentse Feesten bijvoorbeeld. Gentse Feesten, inderdaad, met hoofdletter, die sedert het verscheiden van een goeie vriendin nooit meer Feesten zijn.
Ach, zeik nou zo niet! Ik hoor het 'Jan' Boskamp zo zeggen. Leuke gozer, die Boskamp die als eerste toegeeft - eindelijk - dat voetbal werkelijk niks voorstelt. Géén reet !
Dat ik uiteindelijk deze zomer terug zal overleven, hoeft niet luidop gezegd te worden, het is een certitude, ook al ben ik tot tranen toe bewogen en verlies ik mezelf in de slachtofferrol. Slachtoffers zijn we allen, ook al zijn er gezegend met die bijna allesverterende vrolijkheid. Ikzelf weet niet waar ik nog vrolijk over zou moeten wezen of het zou die 'chick' zijn in de bib van Roeselare wiens dijen ik zelf eens zou willen masseren met oriëntaalse zalf of zo. Of zo, the road to nowhere. Wéér drie maanden op de tanden bijten en dan uitpakken met mijn herfstpakje. Tegen dan zijn de Rode Duivels wereldkampioen en wurgt Bart De Wever weer een stuk of wat marathons uit zijn stugge lijf.
Om dan toch, ten slotte, van de zomer te kunnen genieten, stel ik voor dat het dit keer non-alcoholisch gebeurt om alle mensen die alcohol genieten eens gade te slaan. Zo gaat dat, in mijn leven, alles gade slaan, en me daarover tevreden stemmen. Gelukkig ben ik misschien niet, maar tevredenheid hoort wel , nog nét, tot mijn beste vrienden. In deze 'road to nowhere' ben ik iedereens vriend en mocht ik al vijanden hebben, ik omarm ze. Zo ben ik...nowhere, nergens en overal...
(dv)
dinsdag 1 april 2014
Het einde der buldergelach: einde van een anti-komiek
Dandy Davy, althans de komiek, is niet meer. Na dertien jaar (!) in de marge van de standup gefigureerd te hebben, heeft de 34 jaar oude Westfluut beslist ermee op te houden. Dit kon een kloek begin van een krantenartikel geweest zijn, maar de kranten doen niet aan randanimatie. Als je met iets ophoudt, ben je ook aan een nieuw hoofdstuk toe, dacht ik daarnet op het terras van café Moustache. Maar welk nieuw hoofdstuk zou ik moeten aansnijden, beste ? Dat ik me nu plots overgeef aan straatmadeliefjes ??? Geenszins! Ik geef me over aan filosofie door de eeuwen heen en het schrijven van een biografie over Eden Hazard. Dat kranten dààr eens over berichten!
Ach, Dandy Davy haters aller lande, ze zullen niet eens omkijken naar de anti-ster. De man, de trashy weirdo die ooit eens een banaan propte in zijn aarshol in het bijzijn van een voltallig 123-Comedy-Club-publiek, doet van '' Something in the way, ummmmm, something in the way, ummmmm... " en lacht zich een bult. Nee, laat Bart Vanneste in de huid van toogfilosoof Freddy De Vadder maar twijfelen, laat Gunter Lamoot Uw beste vriend blijven en Wim Helsen op zijn eigen onnavolgbare wijze zich maar een weg banen tussen retorica en nonsens. Ik gun het hen van harte!
De lach, die alomtegenwoordige lach ,is, toegegeven, ùe het klimmen der jaren niet meer de bulderlach van weleer want na 34 jaar vol lief en veel leed is er wat bitterheid mee gemoeid. Of denkt u dat ik met graagte die banaan in mijn aarshol heb gepropt destijds ???
Nee, serieus. Standup heeft me doen spugen van het lachen, gieren en brullen en me mede door anti-komiek Andy Kaufman laten meevoeren in een unieke wereld. Maar eens stopt het, I swear I don't have a gun, het einde der buldergelach, althans langs mijn zijde. Wie weet kruip ik in een zatte bui eens terug het podium op als Freddy De Vadder te veel getwijfeld heeft...
(dv)
Ach, Dandy Davy haters aller lande, ze zullen niet eens omkijken naar de anti-ster. De man, de trashy weirdo die ooit eens een banaan propte in zijn aarshol in het bijzijn van een voltallig 123-Comedy-Club-publiek, doet van '' Something in the way, ummmmm, something in the way, ummmmm... " en lacht zich een bult. Nee, laat Bart Vanneste in de huid van toogfilosoof Freddy De Vadder maar twijfelen, laat Gunter Lamoot Uw beste vriend blijven en Wim Helsen op zijn eigen onnavolgbare wijze zich maar een weg banen tussen retorica en nonsens. Ik gun het hen van harte!
De lach, die alomtegenwoordige lach ,is, toegegeven, ùe het klimmen der jaren niet meer de bulderlach van weleer want na 34 jaar vol lief en veel leed is er wat bitterheid mee gemoeid. Of denkt u dat ik met graagte die banaan in mijn aarshol heb gepropt destijds ???
Nee, serieus. Standup heeft me doen spugen van het lachen, gieren en brullen en me mede door anti-komiek Andy Kaufman laten meevoeren in een unieke wereld. Maar eens stopt het, I swear I don't have a gun, het einde der buldergelach, althans langs mijn zijde. Wie weet kruip ik in een zatte bui eens terug het podium op als Freddy De Vadder te veel getwijfeld heeft...
(dv)
dinsdag 4 maart 2014
Een nieuwe lente...
Het kwam me voor dat ik terug behoorlijk angstig was in die vermaledijde bibliotheek te Roeselare, de stad waar ik geboren ben. Het is er nochtans fijn toeven in dat nieuwbakken Kenniscentrum.
Je ontmoet er youngsters die de schooltaak van de dag afwerken, ouderen die snuisteren in de Financieel-Economische Tijd (wie zijn die mensen ?) en een stuk of wat literatuurfanaten die hun heil zoeken in thrillers, drama's of familiekronieken. Ikzelf pluk de dag in de bib. Een taart met koffie pik ik mee alsook de altijd onverantwoord interessante De Standaard met haar schitterende weekendbijlage. Ik las in een interview met Admiral Freebee Charles Bukowski's grafschrift 'Don't try ' . Ik als voormalige uitdager, try-outer avant-la-lettre was geschokt. Het beetje lente dat ik toen voelde, verdween als sneeuw voor de zon en de herfstdepressie lag terug op de loer.
Ziedaar de avonturen van een niet zo modale Jan Modaal in een -en dat méén ik - schitterende bibliotheek te Roeselare.
Hoe die verdomde avond op mijn rommelige studio nog door te brengen ? Vanzelfsprekend peinzend tot het pijn doet. Een nieuwe lente is aangebroken, maar zelf lig ik nog overhoop met dat herfst-grijze
gevoel in de leden. Een nieuwe lente, écht ? Duizend terrassen in Rome ? Ik weet het nog niet. Het liefst toer ik onopvallend en niet vrij van angst rond door stoffige boeken van dode schrijvers die me met strenge blik aankijken alsof ik een minkukel ben. Verwarrende tijden, maar ook die brengt (dv) met graagte door...
(dv)
Je ontmoet er youngsters die de schooltaak van de dag afwerken, ouderen die snuisteren in de Financieel-Economische Tijd (wie zijn die mensen ?) en een stuk of wat literatuurfanaten die hun heil zoeken in thrillers, drama's of familiekronieken. Ikzelf pluk de dag in de bib. Een taart met koffie pik ik mee alsook de altijd onverantwoord interessante De Standaard met haar schitterende weekendbijlage. Ik las in een interview met Admiral Freebee Charles Bukowski's grafschrift 'Don't try ' . Ik als voormalige uitdager, try-outer avant-la-lettre was geschokt. Het beetje lente dat ik toen voelde, verdween als sneeuw voor de zon en de herfstdepressie lag terug op de loer.
Ziedaar de avonturen van een niet zo modale Jan Modaal in een -en dat méén ik - schitterende bibliotheek te Roeselare.
Hoe die verdomde avond op mijn rommelige studio nog door te brengen ? Vanzelfsprekend peinzend tot het pijn doet. Een nieuwe lente is aangebroken, maar zelf lig ik nog overhoop met dat herfst-grijze
gevoel in de leden. Een nieuwe lente, écht ? Duizend terrassen in Rome ? Ik weet het nog niet. Het liefst toer ik onopvallend en niet vrij van angst rond door stoffige boeken van dode schrijvers die me met strenge blik aankijken alsof ik een minkukel ben. Verwarrende tijden, maar ook die brengt (dv) met graagte door...
(dv)
dinsdag 28 januari 2014
Angstkloterij
Hoe is het nog met Dandy Davy ? Een vraag die bij tijd en wijle gesteld wordt en geen mens die het antwoord kent...Maar goed ook, bedacht ik toen ik de bibliotheek alweder verliet met ademtekort.
Wat is dat toch met die openbare ruimtes en 'inzinkjes' ? Geen touw aan vast te knopen. Angstaanvallen zijn mijn deel en dat zal zo zijn tot het einde van mijn tijd(en). Stel je voor dat ik nog eens terugkom na mijn dood, dan wens ik de mensen die mij mijn hele levenlang hebben getreiterd, zware angstaanvallen en tal van depressies toe.
Geen mens die het weet. Hoe ik toch dat verdomde halfuurtje zo moest afzien in de bib waar nochtans mooie meiden hun opdracht voor school zorgvuldig pleegden. En graag had ik nog gezegd tegen het bibliotheekassistentje dat ze mooie ogen had en ik graag had gehad dat ze eens tussen mijn dijen wreef, maar dat heb je als je aan de grond staat genageld van angst: er komt geen zinnig woord meer uit. Al kan het ook aan de communicatiegestoorde samenleving liggen waar ik toevallig ben terecht gekomen, een samenlevinkje dat tot nader orde toch 1tje is om te communiceren, tiens!
Niet zo in deze wrede wereld waar men liever pleegt te chatten met elkaar op dat onvermijdelijke Facebook, verdomme!
Maar kom, het gaat wel. Er zijn een aantal mensen die ik mag in mijn leven. En zoals dat gaat met onvoorwaardelijke vriendschap of liefde, supporter ik levenslang voor die mensen die mij dierbaar zijn. Als het aan mij ligt, geef ik een machtig feest ter gelegenheid van alle mensen die mij enorm genegen zijn, al is de hele kloterij dat ik dat bericht op Facebook moet plaatsen. Handig dat wél, maar hoe vind ik het mooie bibliotheekassistentje van daarnet ? Zij, enkel zij, mag de hele avond met haar tedere handjes tussen mijn dijen wrijven en me beschermen als ik weer angstig word. Zij, enkel zij...En dan vertel ik over schrijvers als Samuel Beckett en de volksschrijver Brusselmans die zich vast en zeker nog geregeld afvraagt hoe het nog is met Dandy Davy. Al is hij té angstig om zich dat in het openbaar af te vragen...Angst : de ordeverstoorder van de vreugde.
(dv)
Wat is dat toch met die openbare ruimtes en 'inzinkjes' ? Geen touw aan vast te knopen. Angstaanvallen zijn mijn deel en dat zal zo zijn tot het einde van mijn tijd(en). Stel je voor dat ik nog eens terugkom na mijn dood, dan wens ik de mensen die mij mijn hele levenlang hebben getreiterd, zware angstaanvallen en tal van depressies toe.
Geen mens die het weet. Hoe ik toch dat verdomde halfuurtje zo moest afzien in de bib waar nochtans mooie meiden hun opdracht voor school zorgvuldig pleegden. En graag had ik nog gezegd tegen het bibliotheekassistentje dat ze mooie ogen had en ik graag had gehad dat ze eens tussen mijn dijen wreef, maar dat heb je als je aan de grond staat genageld van angst: er komt geen zinnig woord meer uit. Al kan het ook aan de communicatiegestoorde samenleving liggen waar ik toevallig ben terecht gekomen, een samenlevinkje dat tot nader orde toch 1tje is om te communiceren, tiens!
Niet zo in deze wrede wereld waar men liever pleegt te chatten met elkaar op dat onvermijdelijke Facebook, verdomme!
Maar kom, het gaat wel. Er zijn een aantal mensen die ik mag in mijn leven. En zoals dat gaat met onvoorwaardelijke vriendschap of liefde, supporter ik levenslang voor die mensen die mij dierbaar zijn. Als het aan mij ligt, geef ik een machtig feest ter gelegenheid van alle mensen die mij enorm genegen zijn, al is de hele kloterij dat ik dat bericht op Facebook moet plaatsen. Handig dat wél, maar hoe vind ik het mooie bibliotheekassistentje van daarnet ? Zij, enkel zij, mag de hele avond met haar tedere handjes tussen mijn dijen wrijven en me beschermen als ik weer angstig word. Zij, enkel zij...En dan vertel ik over schrijvers als Samuel Beckett en de volksschrijver Brusselmans die zich vast en zeker nog geregeld afvraagt hoe het nog is met Dandy Davy. Al is hij té angstig om zich dat in het openbaar af te vragen...Angst : de ordeverstoorder van de vreugde.
(dv)
maandag 23 december 2013
2013 : het soms sympathieke jaaroverzicht door senior dandy...
" Goeiemorgen zonder zorgen " , hoorde ik op dinsdag 3 december een dame op leeftijd enthousiast brullen tegen haar trawanten in een niet nader vernoemde bar. Fout, trut! , dacht ik toen. Dit is Horrible Tuesday morning part 936 . Ik sms'te Mijn Dierbare dat ik me heel erg slecht voelde toen, waarop ze reageerde : " We all love you, Dandy Davy ! " That's the spirit! Om de haverklap veranderde het loden gevoel in mijn kop in een lichtjes onweerstaanbare lichtheid van heb ik je daar.
Die strijd had ik weer eens overwonnen! En moge dat de teneur zijn van een wat onopvallend 2013 : dat - hoe zwaar het leven ook moge zijn - de dandy zegeviert. Ik dreigde vanaf 4 december mijn omstaanders ook een 'goeiemorgen zonder zorgen' toe te schreeuwen, maar ik hield me wijselijk in teneinde geen mal figuur te slaan.
Ach, ik heb slechtere jaren gekend. Het was weer zo'n jaar van net niét/net wél. Geheel in vorm tijdens een winters voorjaar en vanaf mei langzaam in een dal beland, maar genoeg over mezelf : hoe was het met u ?! Uitstekend, zo te zien én te lezen op uw overmate boeiende statusupdates op dat onvermijdelijke Facebook.
Ik kan het ook hebben over die schandelijke GAS-boetes, koning Filip, de politieke en andere aardverschuivingen, de nieuwe bril van lul Alexander de Croo - of bleef hij bij zijn ouwe ? - maar dat laat ik wijselijk over aan die dwaze Geert Hoste die zomaar mijn scherm lijkt te kwellen. Ik krijg het vliegend schijt van dat stukje mimespeler.
Wie helaas geheel is neergezegen en niet meer is opgestaan is (pdw), voluit Patrick De Witte, die mij in een ver verleden het nummer van mijn psychiater vroeg na het bekijken van mijn doldwaze act in dat doldwaze Comedy Casino Cup. RIP Patrick, 'little 'ole me'...Snif...Volgend jaar een tribute voor (pdw): voorwaar sympathiek. Om dit soms sympathieke jaaroverzicht verder te zettten, een bedenking. Wie anders dan Lou Reed legde het bijltje erbij neer en ik kan alleen maar denken dat ik liever had dat het Mick Jagger of Keith Richards was. Niét dat ik die olijke songsmids dood wens of zo, maar ik heb Lou muzikaal altijd hoger ingeschat dan die andere twee. Zonder The Velvet Underground géén spannende rock'n'roll vanaf 1966, néh!
Uit Poperinge, amper 35, is helaas ons Thomas Blondeau ontvallen. De schrijver- criticus zijn oeuvre is me totaal vreemd, maar als een dertiger overlijdt, voel ik me week en ziek...
Ziek wàs ik midden juli toen ik me aanmeldde aan de Spoeddienst en Mijn Dierbare hierover half snikkend inlichtte.
Een ongezellige, chaotische twee weken later was het alweder een pijnlijk feit: de zomer was kut!
Het najaar daarentegen weer veelbelovend/ Op de Tuin der Lusten trakteerde Uw dienaar het selecte publiek op een gesmaakt optreden. Een hevig aangeschoten publiek, dat wél, dat Dandy ophemelde dat het een lieve lust was.
Geheel nuchter bekeek ik 'Eigen kweek', zowaar van het grappigste dat ik dit jaar op mijn beeldbuis zag. Maar het leven speelt zich vooral af tussen de oren en dat beviel me wel in 2013 dat kan geboekstaafd staan als een jaar zonder al te veel avontuur, met weinig dampende dameslijven die zich aandienden.
Als vanouds, oud zeer. Oude dromen niet ingelost maar uitgesteld. En dat oeverloos gefilosofeer, dat tot weinig leidt, me ook dit jaar veel plezier verschafte.
Terug naar Horrible Tuesday part 936 . De 'huisdichter van Roeselare' zeeg figuurlijk neer maar stond al snel weer op. Zag the Bony King of Nowhere en Madensuyu als Belgische trots(en) gloriëren en mag zich in een 'Eiland'kenner noemen.
Ik ben met 2013 niet veel wijzer geworden - of wat dacht u - maar laat dat net niet de bedoeling zijn. Dat we met 2014 dat in onze nek staat te hijgen, gewoon voortdoen en verder niet te veel praatjes moeten hebben.
Laten we besluiten met een wijsheid : " Het Leven is een Tuin der Lusten waar enkel Mijn Dierbare mij een goeiemorgen zonder zorgen mag toewensen... " ( " she's a goooooooooood girl...! " )
Prettige kerst en tot volgend jaar!
(dv)
Die strijd had ik weer eens overwonnen! En moge dat de teneur zijn van een wat onopvallend 2013 : dat - hoe zwaar het leven ook moge zijn - de dandy zegeviert. Ik dreigde vanaf 4 december mijn omstaanders ook een 'goeiemorgen zonder zorgen' toe te schreeuwen, maar ik hield me wijselijk in teneinde geen mal figuur te slaan.
Ach, ik heb slechtere jaren gekend. Het was weer zo'n jaar van net niét/net wél. Geheel in vorm tijdens een winters voorjaar en vanaf mei langzaam in een dal beland, maar genoeg over mezelf : hoe was het met u ?! Uitstekend, zo te zien én te lezen op uw overmate boeiende statusupdates op dat onvermijdelijke Facebook.
Ik kan het ook hebben over die schandelijke GAS-boetes, koning Filip, de politieke en andere aardverschuivingen, de nieuwe bril van lul Alexander de Croo - of bleef hij bij zijn ouwe ? - maar dat laat ik wijselijk over aan die dwaze Geert Hoste die zomaar mijn scherm lijkt te kwellen. Ik krijg het vliegend schijt van dat stukje mimespeler.
Wie helaas geheel is neergezegen en niet meer is opgestaan is (pdw), voluit Patrick De Witte, die mij in een ver verleden het nummer van mijn psychiater vroeg na het bekijken van mijn doldwaze act in dat doldwaze Comedy Casino Cup. RIP Patrick, 'little 'ole me'...Snif...Volgend jaar een tribute voor (pdw): voorwaar sympathiek. Om dit soms sympathieke jaaroverzicht verder te zettten, een bedenking. Wie anders dan Lou Reed legde het bijltje erbij neer en ik kan alleen maar denken dat ik liever had dat het Mick Jagger of Keith Richards was. Niét dat ik die olijke songsmids dood wens of zo, maar ik heb Lou muzikaal altijd hoger ingeschat dan die andere twee. Zonder The Velvet Underground géén spannende rock'n'roll vanaf 1966, néh!
Uit Poperinge, amper 35, is helaas ons Thomas Blondeau ontvallen. De schrijver- criticus zijn oeuvre is me totaal vreemd, maar als een dertiger overlijdt, voel ik me week en ziek...
Ziek wàs ik midden juli toen ik me aanmeldde aan de Spoeddienst en Mijn Dierbare hierover half snikkend inlichtte.
Een ongezellige, chaotische twee weken later was het alweder een pijnlijk feit: de zomer was kut!
Het najaar daarentegen weer veelbelovend/ Op de Tuin der Lusten trakteerde Uw dienaar het selecte publiek op een gesmaakt optreden. Een hevig aangeschoten publiek, dat wél, dat Dandy ophemelde dat het een lieve lust was.
Geheel nuchter bekeek ik 'Eigen kweek', zowaar van het grappigste dat ik dit jaar op mijn beeldbuis zag. Maar het leven speelt zich vooral af tussen de oren en dat beviel me wel in 2013 dat kan geboekstaafd staan als een jaar zonder al te veel avontuur, met weinig dampende dameslijven die zich aandienden.
Als vanouds, oud zeer. Oude dromen niet ingelost maar uitgesteld. En dat oeverloos gefilosofeer, dat tot weinig leidt, me ook dit jaar veel plezier verschafte.
Terug naar Horrible Tuesday part 936 . De 'huisdichter van Roeselare' zeeg figuurlijk neer maar stond al snel weer op. Zag the Bony King of Nowhere en Madensuyu als Belgische trots(en) gloriëren en mag zich in een 'Eiland'kenner noemen.
Ik ben met 2013 niet veel wijzer geworden - of wat dacht u - maar laat dat net niet de bedoeling zijn. Dat we met 2014 dat in onze nek staat te hijgen, gewoon voortdoen en verder niet te veel praatjes moeten hebben.
Laten we besluiten met een wijsheid : " Het Leven is een Tuin der Lusten waar enkel Mijn Dierbare mij een goeiemorgen zonder zorgen mag toewensen... " ( " she's a goooooooooood girl...! " )
Prettige kerst en tot volgend jaar!
(dv)
dinsdag 26 november 2013
Voorwoord, jaaroverzicht 2013: 2069
Kunnen de mensen nog wel schrijven, vraag ik me bij tijd en wijle af in deze haastige Twittertijden.
Niet dat ik me veel afvraag de laatste tijden, heden is het aftellen geblazen naar kerst en nieuw, en dat maakt mijn vraag of de mensen überhaupt nog wel kunnen schrijven geheel overbodig.
Of het een goed jaar is geweest, vraag ik me wél af . Hangt ervan af hoe de wind zat : nu eens stil en afzijdig dan weer stormachtig en angstaanjagend. Want wie zonder Angst leeft, is niet menselijk.
Met andere woorden : niks nieuws onder de zon. Géén nieuwe Liefde met Evelyn, Anneke of Maité, géén ijzersterke verhalen, geen wereldschokkende veranderingen. En laat dat net nu de sterkte van 2013 zijn. Dat alles bij het oude bleef. Géén jaar om snel te vergeten. Het jaar van de heropbouw, en gebouwd werd er, tegen de sterren op zelfs. Het bouwen aan geluk voorop, dat nog duurt tot 2069, het jaar waar een stokoude en uitgebluste Hanne Decoutere mijn overlijden zal bekendmaken. Of dat vooraan het journaal zal zitten hangt af van de mate waarin de heropbouw succes zal hebben gekend.
Ach, ik word een voetnootje der menselijke historie met hier en daar een Evelyntje en een Maitéétje, maar zonder uitzonderlijk bestaan. Dat belooft voor mijn nakend jaaroverzicht dat binnen een aantal weken wordt gepubliceerd. Ik hef alvast mijn RodenbachVintageglas. Mee-heffen, of schrijf je dat zonder -teken????, is de boodschap. Nu dat de jolige slash treurige Brusselmans, wie ik hoog acht, de deerne van zijn leven heeft gevonden, zijn Magnifiek Meisje, zal DD in no time zijn Ware aan zijn degen rijgen (of zoiets, ik zei het al, de RodenbachVintage is géén kattenpis).
Tot binnenkort, xje Davy
Niet dat ik me veel afvraag de laatste tijden, heden is het aftellen geblazen naar kerst en nieuw, en dat maakt mijn vraag of de mensen überhaupt nog wel kunnen schrijven geheel overbodig.
Of het een goed jaar is geweest, vraag ik me wél af . Hangt ervan af hoe de wind zat : nu eens stil en afzijdig dan weer stormachtig en angstaanjagend. Want wie zonder Angst leeft, is niet menselijk.
Met andere woorden : niks nieuws onder de zon. Géén nieuwe Liefde met Evelyn, Anneke of Maité, géén ijzersterke verhalen, geen wereldschokkende veranderingen. En laat dat net nu de sterkte van 2013 zijn. Dat alles bij het oude bleef. Géén jaar om snel te vergeten. Het jaar van de heropbouw, en gebouwd werd er, tegen de sterren op zelfs. Het bouwen aan geluk voorop, dat nog duurt tot 2069, het jaar waar een stokoude en uitgebluste Hanne Decoutere mijn overlijden zal bekendmaken. Of dat vooraan het journaal zal zitten hangt af van de mate waarin de heropbouw succes zal hebben gekend.
Ach, ik word een voetnootje der menselijke historie met hier en daar een Evelyntje en een Maitéétje, maar zonder uitzonderlijk bestaan. Dat belooft voor mijn nakend jaaroverzicht dat binnen een aantal weken wordt gepubliceerd. Ik hef alvast mijn RodenbachVintageglas. Mee-heffen, of schrijf je dat zonder -teken????, is de boodschap. Nu dat de jolige slash treurige Brusselmans, wie ik hoog acht, de deerne van zijn leven heeft gevonden, zijn Magnifiek Meisje, zal DD in no time zijn Ware aan zijn degen rijgen (of zoiets, ik zei het al, de RodenbachVintage is géén kattenpis).
Tot binnenkort, xje Davy
Abonneren op:
Posts (Atom)