Kunnen de mensen nog wel schrijven, vraag ik me bij tijd en wijle af in deze haastige Twittertijden.
Niet dat ik me veel afvraag de laatste tijden, heden is het aftellen geblazen naar kerst en nieuw, en dat maakt mijn vraag of de mensen überhaupt nog wel kunnen schrijven geheel overbodig.
Of het een goed jaar is geweest, vraag ik me wél af . Hangt ervan af hoe de wind zat : nu eens stil en afzijdig dan weer stormachtig en angstaanjagend. Want wie zonder Angst leeft, is niet menselijk.
Met andere woorden : niks nieuws onder de zon. Géén nieuwe Liefde met Evelyn, Anneke of Maité, géén ijzersterke verhalen, geen wereldschokkende veranderingen. En laat dat net nu de sterkte van 2013 zijn. Dat alles bij het oude bleef. Géén jaar om snel te vergeten. Het jaar van de heropbouw, en gebouwd werd er, tegen de sterren op zelfs. Het bouwen aan geluk voorop, dat nog duurt tot 2069, het jaar waar een stokoude en uitgebluste Hanne Decoutere mijn overlijden zal bekendmaken. Of dat vooraan het journaal zal zitten hangt af van de mate waarin de heropbouw succes zal hebben gekend.
Ach, ik word een voetnootje der menselijke historie met hier en daar een Evelyntje en een Maitéétje, maar zonder uitzonderlijk bestaan. Dat belooft voor mijn nakend jaaroverzicht dat binnen een aantal weken wordt gepubliceerd. Ik hef alvast mijn RodenbachVintageglas. Mee-heffen, of schrijf je dat zonder -teken????, is de boodschap. Nu dat de jolige slash treurige Brusselmans, wie ik hoog acht, de deerne van zijn leven heeft gevonden, zijn Magnifiek Meisje, zal DD in no time zijn Ware aan zijn degen rijgen (of zoiets, ik zei het al, de RodenbachVintage is géén kattenpis).
Tot binnenkort, xje Davy
dinsdag 26 november 2013
maandag 14 oktober 2013
Dat het krakt en spokt...
" Dat het krakt en spokt, het leven " , gaf ik psychotherapeute Linde moedeloos aan. Ik hoefde geen fucking zakdoekjes om mijn tranen te drogen, enkel een goed gesprek kon me er terug bovenop helpen, zei ik tegen Linde die triomfantelijk was teruggekeerd na haar zwangerschapsverlof.
" Kan je ook je gedachte motiveren ? ", vroeg die me. " Ja hoor ", sprak ik, " dat ik daarmee bedoel dat mijn leven blutsen en builen is. " Maar dat is geen motivering, enkel een bevestiging van je bewering dat het leven krakt en spokt, jongen. " " Maar welke motivering wil je ? Het leven krakt en spokt, dat is alles ! " Ik schreeuwde het uit en verliet verbouwereerd het kabinet van Linde.
Ik peinsde...Kraken, spokken, blutsen, builen..., dat is het leven. Niets meer of niets minder.
De talrijke lezertjes van mijn dierbare columns mogen wel eens getrakteerd worden op een positieve noot, sprak de Frank de Boosere in mij, en jawel... Ik keerde terug naar het kabinet van Linde en zei haar: " het leven is mooi! Ik ga er vandaag een lap op geven ! " " That's the spirit, Caigne! Koffietje ? " Tuurlijk, Linde ! Uw therapie doet deugd, weetjewel ! " Ik nam het bakje troost aan als betrof het een natuurlijk antidepressivum en danste en twerkte tegen de sterren op. Fuck Miley Cyrus! Leve Dandy Caigne! Linde stak een sigaret op en stak haar hand uit. Ze trakteerde mij op een high five en zei : " spokt het, krakt het ? Dans 't gat van uw lief, Dandyyyyy ! "
Na 5 minuutjes was het welletjes volgens Linde en stuurde ze me de laan uit. Ik stak op en stuurde nietsvermoedend een vriendschapsverzoek op Facebook. Een drietal dagen later ontving ik volgende boodschap: " Ik kan je vriend niet zijn op Facebook, wij hebben een professionele relatie, x " En dan toch die kus, dacht ik!
Het dansen, twerken en roken ten spijt, eindigde ons fijn momentje in mineur. Linde en ik: het kon nooit wat worden.
Op de volgende afspraak tussen ons was het business as usual...Een obligaat gesprekje over het leven zelve met haar valkuilen. Na de sessie vroeg ik Linde om wat Kleenex. Ik verbeet mijn ontgoocheling en wandelde het eerste het beste café binnen. Neergezeten op een barkruk die wat krakte en spokte, stak ik een betoog af tegen de barvrouw dat werkelijk nergens op sloeg en er waren ook geen bakjes troost of zakdoekjes. Ik huilde vanbinnen en wenkte de barvrouw. Ik vroeg die om mijn nieuwe vriend op Facebook te worden. Ze bevestigde het verzoek. Ik was toen, geloof ik, een beetje gelukkig...
(dv)
" Kan je ook je gedachte motiveren ? ", vroeg die me. " Ja hoor ", sprak ik, " dat ik daarmee bedoel dat mijn leven blutsen en builen is. " Maar dat is geen motivering, enkel een bevestiging van je bewering dat het leven krakt en spokt, jongen. " " Maar welke motivering wil je ? Het leven krakt en spokt, dat is alles ! " Ik schreeuwde het uit en verliet verbouwereerd het kabinet van Linde.
Ik peinsde...Kraken, spokken, blutsen, builen..., dat is het leven. Niets meer of niets minder.
De talrijke lezertjes van mijn dierbare columns mogen wel eens getrakteerd worden op een positieve noot, sprak de Frank de Boosere in mij, en jawel... Ik keerde terug naar het kabinet van Linde en zei haar: " het leven is mooi! Ik ga er vandaag een lap op geven ! " " That's the spirit, Caigne! Koffietje ? " Tuurlijk, Linde ! Uw therapie doet deugd, weetjewel ! " Ik nam het bakje troost aan als betrof het een natuurlijk antidepressivum en danste en twerkte tegen de sterren op. Fuck Miley Cyrus! Leve Dandy Caigne! Linde stak een sigaret op en stak haar hand uit. Ze trakteerde mij op een high five en zei : " spokt het, krakt het ? Dans 't gat van uw lief, Dandyyyyy ! "
Na 5 minuutjes was het welletjes volgens Linde en stuurde ze me de laan uit. Ik stak op en stuurde nietsvermoedend een vriendschapsverzoek op Facebook. Een drietal dagen later ontving ik volgende boodschap: " Ik kan je vriend niet zijn op Facebook, wij hebben een professionele relatie, x " En dan toch die kus, dacht ik!
Het dansen, twerken en roken ten spijt, eindigde ons fijn momentje in mineur. Linde en ik: het kon nooit wat worden.
Op de volgende afspraak tussen ons was het business as usual...Een obligaat gesprekje over het leven zelve met haar valkuilen. Na de sessie vroeg ik Linde om wat Kleenex. Ik verbeet mijn ontgoocheling en wandelde het eerste het beste café binnen. Neergezeten op een barkruk die wat krakte en spokte, stak ik een betoog af tegen de barvrouw dat werkelijk nergens op sloeg en er waren ook geen bakjes troost of zakdoekjes. Ik huilde vanbinnen en wenkte de barvrouw. Ik vroeg die om mijn nieuwe vriend op Facebook te worden. Ze bevestigde het verzoek. Ik was toen, geloof ik, een beetje gelukkig...
(dv)
donderdag 5 september 2013
PLACE TO BE
* Wàt een zomer, pleeg ik wel eens te zeggen! Een zomer met een opname, géén cd-opname folks!, maar een twee weken durende, waarlijk fabuleuze 'trip down memory lane' over vergane liefdes, mislukte carrièrezetten en het zot in mijn kop. Want hoezeer ik ook mensen - en ze waren wéér utterly strange deze zomer - wantrouw, vertrouw ik wél op het zot in mijn kop. En wat ben ik blij, o' zo blij, dat het zot in mijn kop heden nog voor verwarring zorgt in mijn met zorg behandelde mini-mensen-
maatschappij die wederom uit de bol ging de voorbije zomer. Want vergéét niét : DD ziet zijn mensen wel degelijk graag ! Of het wederzijds is, moet u zelf maar uitmaken.
Feit is: DD kan niet zonder mensen ook al betreft het pionnetjes op tv die me proberen te entertainen.
En wat voor entertainment heb ik toch wel in mijn maag gesplitst gekregen! 'Punker' Marcel - Arbeid
Adelt! - Vanthilt die mij trakteerde op zijn 'aheum-ha-ha-ha' - uitbarstingen in zijn talkshow met als dieptepunt zijn babbel met de 'controversiële' opperentertainer Paul De Leeuw die enige weken geleden de show stal met zijn indrukwekkende vleesklak én dito uitspraken. Afvoeren dat Hollands
stukje pretentie. Al een geluk dat VTM zo slim was zijn contract niét te verlengen om weer het mooie
weer te maken in 'Manneke Paul'. 'Marcelleke' mag wél blijven op één , al raad ik hem in de toekomst wat méér punkattitude aan.
'1000 Zonnen' heeft me meer aangegrepen. In het prachtige rubriekje 'Place to be' draafden 'speciale'
mensen op die een bijzonder verhaal te vertellen hadden. Uw dienaar mocht ook eens van zijn volgende '3 minutes of fame' proeven - mooi stukje tv, toegegeven - maar hét stukje dat mij van de wijs bracht én een krop in de keel bezorgde, was het schrijnende verhaal van een jong demente vrouw die haar getuigenis deed in het bijzijn van haar lieftallige echtgenoot. Ze vroeg euthanasie aan om haar uit haar Lijden te verlossen...Kippenvel. Ik dacht aan de volgende verzen :
" Now I'm darker than the deepest sea, just hand me down/Give me a place to be " , uit 'Place to be'
van de geniale Nick Drake. ( Natalia vorig jaar in 'The Voice': " Wie is da Nick Drake ? Is die dood ? " TRUT! )
Iédereen verdient zijn of haar plaatsje; zeker ook de jong demente vrouw: recht in de armen van haar echtgenoot, tot het einde van haar lijden.
Mijn plaats heb ik nog niet gevonden. Roeselare, Houthulst, Gent, of toch Oostende ? Maakt niet uit: het zot in mijn kop zal me de weg wel wijzen, ook al is die bezaaid met hindernissen als 'opnames' in een wereld die best te omschrijven valt als HARD, MOOI maar MEEDOGENLOOS.
De nazomer is ingezet: het tv-aanbod voegt uit zijn barsten, maar elk bekijkt het vanuit zijn plaats.
Mijn plaats in de nazomer ? In een hoekje van het terras in Café Moustache in Roeselare, waar de mensen nog lief zijn voor elkaar...en 'opname' in een groep vrienden betekent. Op dié manier word ik graag opgenomen. De nazomer kan nu al niet stuk...
(dv)
maatschappij die wederom uit de bol ging de voorbije zomer. Want vergéét niét : DD ziet zijn mensen wel degelijk graag ! Of het wederzijds is, moet u zelf maar uitmaken.
Feit is: DD kan niet zonder mensen ook al betreft het pionnetjes op tv die me proberen te entertainen.
En wat voor entertainment heb ik toch wel in mijn maag gesplitst gekregen! 'Punker' Marcel - Arbeid
Adelt! - Vanthilt die mij trakteerde op zijn 'aheum-ha-ha-ha' - uitbarstingen in zijn talkshow met als dieptepunt zijn babbel met de 'controversiële' opperentertainer Paul De Leeuw die enige weken geleden de show stal met zijn indrukwekkende vleesklak én dito uitspraken. Afvoeren dat Hollands
stukje pretentie. Al een geluk dat VTM zo slim was zijn contract niét te verlengen om weer het mooie
weer te maken in 'Manneke Paul'. 'Marcelleke' mag wél blijven op één , al raad ik hem in de toekomst wat méér punkattitude aan.
'1000 Zonnen' heeft me meer aangegrepen. In het prachtige rubriekje 'Place to be' draafden 'speciale'
mensen op die een bijzonder verhaal te vertellen hadden. Uw dienaar mocht ook eens van zijn volgende '3 minutes of fame' proeven - mooi stukje tv, toegegeven - maar hét stukje dat mij van de wijs bracht én een krop in de keel bezorgde, was het schrijnende verhaal van een jong demente vrouw die haar getuigenis deed in het bijzijn van haar lieftallige echtgenoot. Ze vroeg euthanasie aan om haar uit haar Lijden te verlossen...Kippenvel. Ik dacht aan de volgende verzen :
" Now I'm darker than the deepest sea, just hand me down/Give me a place to be " , uit 'Place to be'
van de geniale Nick Drake. ( Natalia vorig jaar in 'The Voice': " Wie is da Nick Drake ? Is die dood ? " TRUT! )
Iédereen verdient zijn of haar plaatsje; zeker ook de jong demente vrouw: recht in de armen van haar echtgenoot, tot het einde van haar lijden.
Mijn plaats heb ik nog niet gevonden. Roeselare, Houthulst, Gent, of toch Oostende ? Maakt niet uit: het zot in mijn kop zal me de weg wel wijzen, ook al is die bezaaid met hindernissen als 'opnames' in een wereld die best te omschrijven valt als HARD, MOOI maar MEEDOGENLOOS.
De nazomer is ingezet: het tv-aanbod voegt uit zijn barsten, maar elk bekijkt het vanuit zijn plaats.
Mijn plaats in de nazomer ? In een hoekje van het terras in Café Moustache in Roeselare, waar de mensen nog lief zijn voor elkaar...en 'opname' in een groep vrienden betekent. Op dié manier word ik graag opgenomen. De nazomer kan nu al niet stuk...
(dv)
maandag 17 juni 2013
Het bankje
Het bankje... Waar niemand op me wacht. Waar studentinnekes ginnegappen, schateren en op speelse wijze hun middag laten passeren. Ik duld alle gezelschap. Jong en oud, mooi en lelijk, diepzinnig en oppervlakkig. Niets of niemand ontsnapt me, met een klare kijk, heldere geest en sabbelend op een sigaretje neem ik de dingen waar. Al is het niet spectaculair hetgeen wat er zich afspeelt. Ik hààt spektakel! Spektakel is mij niet genegen. Nee, geef mij maar het gekabbel van een riviertje, het gespin van een tijgerkatje of de langzame tred van een wandeling in het bos. En dan van een pepermunttheetje nippen. Sigaretje erbij, de krant doornemen en (dag)boeken volpennen. Niét omdat ik per se iets te vertellen heb, integendeel, ik laat anderen praten. En al is het smalltalk, ik passeer het, laat het sudderen. En dan serveren. Okselfris, kakelvers... Een nieuwe wind. Een nieuw begin.
Wanneer het klokslag 13 uur is, zit mijn taak erop. Ik héb genoteerd, gecreëerd. Me geïrriteerd, me gelaafd aan het momentum. Studentinnekes die hun geginnegap ruilen voor een les over het paargedrag bij stokstaartjes, de sinus en de cosinus of de kijk op de Vlaamse Primitieven.
Ikzélf was de ultieme schoolmakker. Urenlang kennis vergaren, remediëren, uitspuwen op de Dag des Oordeels : de dag van het examen!
Nu ik dit jaar 15 jaar (!) de caféromantiek omarmd heb, hoef ik mij niet meer uit te sloven op de schoolbanken. Hetgene wat mij uitdaagt, zo rond de middag, is het neerpennen van observaties en gedachten, neergezeten op hét bankje in mijn geboortestad...Waar niemand op me wacht, tenzij dat notitieboekje dat letters, woorden en zinnen vreet.
(dv)
Wanneer het klokslag 13 uur is, zit mijn taak erop. Ik héb genoteerd, gecreëerd. Me geïrriteerd, me gelaafd aan het momentum. Studentinnekes die hun geginnegap ruilen voor een les over het paargedrag bij stokstaartjes, de sinus en de cosinus of de kijk op de Vlaamse Primitieven.
Ikzélf was de ultieme schoolmakker. Urenlang kennis vergaren, remediëren, uitspuwen op de Dag des Oordeels : de dag van het examen!
Nu ik dit jaar 15 jaar (!) de caféromantiek omarmd heb, hoef ik mij niet meer uit te sloven op de schoolbanken. Hetgene wat mij uitdaagt, zo rond de middag, is het neerpennen van observaties en gedachten, neergezeten op hét bankje in mijn geboortestad...Waar niemand op me wacht, tenzij dat notitieboekje dat letters, woorden en zinnen vreet.
(dv)
donderdag 23 mei 2013
EN BIJNA...
EN bijna gekapseisd, de kapitein der onnozelhedendoor het barre weer aan huis aangespoeld wachtend op wat vergiffenisvergiffenis van mijn twee katten, Minoe en Pussy,omdat ik hen in de steek heb gelaten.De liefde, tederheid die hen beloofd werd, uitgesteld EN bijna ontmoedigd door die helse maagpijn die ongevraagdmijn hele interne huishouding overkop haalt,wachtend op het vomeren maar niet toeslaandUitgesteld naar een later tijdstipHopelijk niet op mijn mondeling examenik wil nu ook weer niet dat mijn knappe onderwijzeres de inhoud van mijn maagin plaats van de inhoud van Onderwijs en Maatschappij over haar heen krijgt EN bijna ruglijder geworden door het torsen van het gewicht van de wereldmijn rugzak vol wijsheden en onnozelheden is zwaar aan het wordenen begint door te wegenMaar kijk, daar is Marieken, Jozefientje, Mariaatje en Fientjedie mijn lijden kilo's lichter makenDoor hun geginnegap
U hoeft niet zo te spotten meisjesEN bijna het uitgeproest, die snoodaardsOm mijn vele twijfels en om mijn onzekerhedenHet is een mach, denk ik graag, laten we dit ten vollebenutten,een penalty binnentrappen en feestvierenDe hut in, de raket lanceren, en penetreren EN bijna had ik gelijk,de hut waren ze binnengekomen, mijn raket was gelanceerd,maar penetratie is concentratieen daar knelde het schoentjeDat het geginnegap hen ontmaskerdeZe kwamen enkel om wat fun, geen sérieux, bijna feest EN bijna had ik hén de huid volgescholdenMaar ik heb rugzakken vol met begripEn ik was niet eens ondanks de gedwarsboomde plannentriestigMarieken, Jozefientje, Mariaatje en FientjeDe bijna-liefjes En bijna had ik mijn afspraak met het Eurovisiesongfestival gemistEn bijna dit en bijna dat,ik werd er zowaar wat moedeloos doorMaar ondanks de hindernissen , spoelde ik proper aan in mijn bedsteeEn bijna in slaap gevallenEn bijna gedroomd over Fientje, zeker diegene met de natste preute En bijna een tekst in mijn slaap geschrevenBijna gedroomd over de man die ik worden wouWelke man ik worden wou ?Ik had het zo graag verteld, het was, denk ik, bijna gelukt En bijna ten einde, bijna weer wakker, de wekkerEn op Moederdag, Hemelvaart en Sinksen blijf ik thuisAl ga ik graag mijn hut in om Jozefientjes en andere Mariaatjes te ontmoetenBijna had ik het klaargespeeldOm door 4 wilde meiden besprongen te worden
Het had mijn status op Facebook wel héél boeiend gemaakt:
maar ach, als kapitein der onnozelheden moet ik in de eerste plaats
mezelf amuseren,
(dv)
U hoeft niet zo te spotten meisjesEN bijna het uitgeproest, die snoodaardsOm mijn vele twijfels en om mijn onzekerhedenHet is een mach, denk ik graag, laten we dit ten vollebenutten,een penalty binnentrappen en feestvierenDe hut in, de raket lanceren, en penetreren EN bijna had ik gelijk,de hut waren ze binnengekomen, mijn raket was gelanceerd,maar penetratie is concentratieen daar knelde het schoentjeDat het geginnegap hen ontmaskerdeZe kwamen enkel om wat fun, geen sérieux, bijna feest EN bijna had ik hén de huid volgescholdenMaar ik heb rugzakken vol met begripEn ik was niet eens ondanks de gedwarsboomde plannentriestigMarieken, Jozefientje, Mariaatje en FientjeDe bijna-liefjes En bijna had ik mijn afspraak met het Eurovisiesongfestival gemistEn bijna dit en bijna dat,ik werd er zowaar wat moedeloos doorMaar ondanks de hindernissen , spoelde ik proper aan in mijn bedsteeEn bijna in slaap gevallenEn bijna gedroomd over Fientje, zeker diegene met de natste preute En bijna een tekst in mijn slaap geschrevenBijna gedroomd over de man die ik worden wouWelke man ik worden wou ?Ik had het zo graag verteld, het was, denk ik, bijna gelukt En bijna ten einde, bijna weer wakker, de wekkerEn op Moederdag, Hemelvaart en Sinksen blijf ik thuisAl ga ik graag mijn hut in om Jozefientjes en andere Mariaatjes te ontmoetenBijna had ik het klaargespeeldOm door 4 wilde meiden besprongen te worden
Het had mijn status op Facebook wel héél boeiend gemaakt:
maar ach, als kapitein der onnozelheden moet ik in de eerste plaats
mezelf amuseren,
(dv)
De naaktfoto
Weet je wat het is ? Dat de tijd te snel gaat, dat tijd een klootzak is, en dat nog voor we er erg in hebben, we ons helemaal overgeven aan de hel die de zomer is. Een persoonlijke hel, dat geef ik grif toe, want laat net de zomer hét seizoen zijn voor mijn dierbare vrienden en familie. Gelijk hebben ze. 9 maanden hard werken, géén loonsverhoging, net niet die promotie behaald maar dan twee mooie zomermaanden genieten van zon, zee, strand en/of bergen, dalletjes, valleien en al dat ander lekkers.
Ik hoop oprecht dat ik dit jaar de zomer van mijn leven beleef. Waarom niet, de zomer van de liefde ?
Liefde, ik ben er bang voor. Dat ze van mij weggaat en zo. Vele vrouwtjes zijn weggegaan, wat overblijft zijn herinneringen. En natuurlijk die heerlijke, weemoedige nostalgie. Het hunkeren naar vroeger, want toen verklaarden we onze liefde nog op papier. De smiley's waren er nog niet, en we waren enkel bereikbaar met een vast telefoontoestel.
Ik dacht dat het erger ging zijn, het inkijken van al die herinneringen. Foto's, brieven, verjaardagskaartjes, allerhande prulletjes, cassetjes... Ik was opgetogen toen ik die foto van mijn ex waar ik al 6 jaar naar zocht, terugvond. En het deerde me niet eens dat ze mij destijds verlaten had. Ik weet uit welingelichte bron dat ze het goed maakt. Meer hoef ik niet te weten.
Het was half elf 's morgens. Ik had eindelijk mijn kamer van het ouderlijke huis uitgemest. Drie vierde van al mijn 'brol' was in de papiermand gekieperd. De rest lag in een geheime schatkist. Want schatten wàren er.
Zo was er die ene foto van mij die zeven jaar geleden werd getrokken. Ik, naakt in zithouding, met een hoed op. De aspirant-fotografe had dat mooi klaargespeeld. Ik weet nog goed waar die foto getrokken was. In mijn kot te Gent in de Rasphuisstraat waar ik mijn eerste manische opstoot beleefde. Ergens in de maand mei, een maand voor de crash. De zon scheen toen feller dan tien zonnen tegelijk. Ik maakte kennis met 'Fear yourself' van Daniel Johnston en ik mocht aan toenmalig StuBru-coryfee Lieve De Maeyere mijn drie favoriete rockplaten inleiden. In diezelfde maand werd mijn eerste naaktfoto realiteit. Mocht ik vandaag nog narcist zijn, ik hing 'em boven mijn bed. Maar de zelfverheerlijking is voorbij.
Het wordt tijd voor een ontspannende zomer. En enkele festivals. Wie weet haal ik mijn naaktfoto boven en signeer ik die voor mijn vakantieliefde en wordt het mijn beste zomer van de laatste tien jaar.
Ik wacht af, met een bang hart. Bange harten allerlande, verenig u, we zijn vrienden voor het leven. En 1 keer wil ik de vriend zijn van de zomer, 1 keer.
(dv)
Ik hoop oprecht dat ik dit jaar de zomer van mijn leven beleef. Waarom niet, de zomer van de liefde ?
Liefde, ik ben er bang voor. Dat ze van mij weggaat en zo. Vele vrouwtjes zijn weggegaan, wat overblijft zijn herinneringen. En natuurlijk die heerlijke, weemoedige nostalgie. Het hunkeren naar vroeger, want toen verklaarden we onze liefde nog op papier. De smiley's waren er nog niet, en we waren enkel bereikbaar met een vast telefoontoestel.
Ik dacht dat het erger ging zijn, het inkijken van al die herinneringen. Foto's, brieven, verjaardagskaartjes, allerhande prulletjes, cassetjes... Ik was opgetogen toen ik die foto van mijn ex waar ik al 6 jaar naar zocht, terugvond. En het deerde me niet eens dat ze mij destijds verlaten had. Ik weet uit welingelichte bron dat ze het goed maakt. Meer hoef ik niet te weten.
Het was half elf 's morgens. Ik had eindelijk mijn kamer van het ouderlijke huis uitgemest. Drie vierde van al mijn 'brol' was in de papiermand gekieperd. De rest lag in een geheime schatkist. Want schatten wàren er.
Zo was er die ene foto van mij die zeven jaar geleden werd getrokken. Ik, naakt in zithouding, met een hoed op. De aspirant-fotografe had dat mooi klaargespeeld. Ik weet nog goed waar die foto getrokken was. In mijn kot te Gent in de Rasphuisstraat waar ik mijn eerste manische opstoot beleefde. Ergens in de maand mei, een maand voor de crash. De zon scheen toen feller dan tien zonnen tegelijk. Ik maakte kennis met 'Fear yourself' van Daniel Johnston en ik mocht aan toenmalig StuBru-coryfee Lieve De Maeyere mijn drie favoriete rockplaten inleiden. In diezelfde maand werd mijn eerste naaktfoto realiteit. Mocht ik vandaag nog narcist zijn, ik hing 'em boven mijn bed. Maar de zelfverheerlijking is voorbij.
Het wordt tijd voor een ontspannende zomer. En enkele festivals. Wie weet haal ik mijn naaktfoto boven en signeer ik die voor mijn vakantieliefde en wordt het mijn beste zomer van de laatste tien jaar.
Ik wacht af, met een bang hart. Bange harten allerlande, verenig u, we zijn vrienden voor het leven. En 1 keer wil ik de vriend zijn van de zomer, 1 keer.
(dv)
maandag 18 maart 2013
Hete bink Dandy
Ik heb trouwe facebookvrienden - ik kan ze op één hand tellen, die klootzakjes die mij ontvriend hebben - Minou de kat begint mij te mogen en één keer per jaar noemt een welbepaald meisje mij een hete bink. Ha ha! Als dat nog niet genoeg is, woon ik per 1 april in het departement Roeselare én mag ik mij heden frontman noemen van een rock'n'rollband. Het kan niet op dus. En toch...en toch is er die eeuwige twijfel. De twijfel of mijn ex mij nog leuk vindt, de twijfel of mijn zanglijn niet van een bepaalde toonladder valt - in de rock'n'roll wordt daar echter niet moeilijk over gedaan.
Om het kort samen te vatten : ik twijfel wel eens. Wie niet eens twijfelt, mag mij nu opbellen met de boodschap dat hij of zij nooit twijfelt. Feit is : je kan gebukt gaan onder de twijfel(s) en dat is nu ook niet weer de bedoeling. De truc ligt hem in het omzetten van twijfel in positieve energie. Knopen doorhakken, ook al doet het pijn en laat pijn net datgene zijn waar een mens levenslang mee te maken zal hebben. Het kwalijke kuchje, de oorsuizingen, maar vooral de psychische pijn. Het dipje - wéér - die twijfel(s), het stille verdriet om een ex, een negatieve reactie op je kunstwerk, een bolwassing van een vriend die je op je fouten wijst, enz...
Als ik naar het journaal kijk - en ik begin me er meer en meer aan te wagen, zeker als Hanne D. het
nieuws brengt - word ik geconfronteerd met pijn van buitenaf. Een oorlogje hier, een oorlogje daar, de obligate psychopatische kwiet die zich aan moordlust vergrijpt, het heengaan van een mediafiguur, een dopingschandaaltje. Het stemt een mens tot nadenken.
In mijn geval : diep nadenken en dan weer overschakelen naar iets luchtigs. Het prachtige 'Iedereen beroemd ' bijvoorbeeld waar niet zelden ook de melancholie haar intrede doet. Het leven van alledag geleefd en beleefd door lokale helden in mini-maatschappijtjes. Om u een idee te geven : er lopen hier te Houthulst een vijftal helden en heldinnen rond maar ik noem hun namen niet. Ze vragen er ook niet om en wie ben ik dan om hen hier bekend te maken. Bekend of niet, bemind of niet, steeds weer is er die pijn omdat het niet anders kan. Het grietje dat je wil versieren dat je links laat liggen - doet pijn. Het liedje dat je altijd al wilde schrijven, blijkt al geschreven te zijn. Pijn. Die éne blonde Steenbrugge die je beter niet had gedronken en die het op je maag gemunt heeft. Pijn. Zij het relatief lichte pijn. Pijn die je eigenlijk maar 1 dag voelt.
Ikzelf heb het ergste leed geleden, dat denk ik toch graag, heb het verleden omarmd en het heden geknuffeld om er in de nabije of verre toekomst mijn voordeel mee te doen. Je zal zien : DD zal zoals gewoonlijk harten beroeren, liever: veroveren én pijn verlichten. De Jezus in DD is bij deze ontwaakt en opgestaan. Zelf heb ik niks met verrijzenissen én Jezi , alleen dé hoogdag der hoogdagen, de Ronde Van Vlaanderen, valt wel eens op Pasen en dat laat ik mij welgevallen.
En toch, toch is er reeds die twijfel. De twijfel of de Ronde van Vlaanderen dit jaar indruk op mij zal maken of niet. Intussen organiseer en plan ik. Ik zie dat mijn agenda bulkt van de afspraakjes. Om terug te mogen meemaken dat een jonkvrouw mij een hete bink noemt. Eén keer per jaar volstaat.
(dv)
Om het kort samen te vatten : ik twijfel wel eens. Wie niet eens twijfelt, mag mij nu opbellen met de boodschap dat hij of zij nooit twijfelt. Feit is : je kan gebukt gaan onder de twijfel(s) en dat is nu ook niet weer de bedoeling. De truc ligt hem in het omzetten van twijfel in positieve energie. Knopen doorhakken, ook al doet het pijn en laat pijn net datgene zijn waar een mens levenslang mee te maken zal hebben. Het kwalijke kuchje, de oorsuizingen, maar vooral de psychische pijn. Het dipje - wéér - die twijfel(s), het stille verdriet om een ex, een negatieve reactie op je kunstwerk, een bolwassing van een vriend die je op je fouten wijst, enz...
Als ik naar het journaal kijk - en ik begin me er meer en meer aan te wagen, zeker als Hanne D. het
nieuws brengt - word ik geconfronteerd met pijn van buitenaf. Een oorlogje hier, een oorlogje daar, de obligate psychopatische kwiet die zich aan moordlust vergrijpt, het heengaan van een mediafiguur, een dopingschandaaltje. Het stemt een mens tot nadenken.
In mijn geval : diep nadenken en dan weer overschakelen naar iets luchtigs. Het prachtige 'Iedereen beroemd ' bijvoorbeeld waar niet zelden ook de melancholie haar intrede doet. Het leven van alledag geleefd en beleefd door lokale helden in mini-maatschappijtjes. Om u een idee te geven : er lopen hier te Houthulst een vijftal helden en heldinnen rond maar ik noem hun namen niet. Ze vragen er ook niet om en wie ben ik dan om hen hier bekend te maken. Bekend of niet, bemind of niet, steeds weer is er die pijn omdat het niet anders kan. Het grietje dat je wil versieren dat je links laat liggen - doet pijn. Het liedje dat je altijd al wilde schrijven, blijkt al geschreven te zijn. Pijn. Die éne blonde Steenbrugge die je beter niet had gedronken en die het op je maag gemunt heeft. Pijn. Zij het relatief lichte pijn. Pijn die je eigenlijk maar 1 dag voelt.
Ikzelf heb het ergste leed geleden, dat denk ik toch graag, heb het verleden omarmd en het heden geknuffeld om er in de nabije of verre toekomst mijn voordeel mee te doen. Je zal zien : DD zal zoals gewoonlijk harten beroeren, liever: veroveren én pijn verlichten. De Jezus in DD is bij deze ontwaakt en opgestaan. Zelf heb ik niks met verrijzenissen én Jezi , alleen dé hoogdag der hoogdagen, de Ronde Van Vlaanderen, valt wel eens op Pasen en dat laat ik mij welgevallen.
En toch, toch is er reeds die twijfel. De twijfel of de Ronde van Vlaanderen dit jaar indruk op mij zal maken of niet. Intussen organiseer en plan ik. Ik zie dat mijn agenda bulkt van de afspraakjes. Om terug te mogen meemaken dat een jonkvrouw mij een hete bink noemt. Eén keer per jaar volstaat.
(dv)
Abonneren op:
Posts (Atom)