Nesse en Nilya willen vrienden worden op Zoosk, het zoveelste sociale medium op het net. Ik krijg er het schijt van. Nochtans : mensen van diverse pluimage : ik aanvaard allen.
Nilya is een Brusselse, lees ik en ze rookt. Dat komt goed uit : ik rook ook en wens dat mijn toekomstig liefje een rookster is. Ow, wat hou ik toch van roken. Eigenlijk rook ik de hele dag door...het liefst op mijn terrasje in een wijk in Houthulst, een fijn dorpje in de Westhoek.
Nesse is afkomstig uit Oostende, mijn favoriete West-Vlaamse kuststad alwaar ik menig vrouwmens heb geëntertaind.. Nesse is 169 cm groot en heeft blonde lokken. Met deze informatie start ik een luie pinkstermaandag. Wat is het alweer lang geleden dat ik een meisje gekust heb in real life. In dromenland heb ik een legioen juffers gezoend. De zoete dromen die ik droom zijn van goudwaarde in mijn eerder banale bestaan. Het banale heb ik te danken aan het gebrek aan avontuur dat ik aan de dag leg. Het bestaan is mij overkomen, maar ik moet dringend aan de haal met wat nieuw vrouwmateriaal.
Die Nesse en Nilya bijvoorbeeld. Namen die goed bekken, twee rooksters en beiden afkomstig uit twee van de meest boeiende steden van het land.
Ook Fie vanop Relatieplanet wil mij beter leren kennen. Ik heb er toch wat schrik voor. Ik stel voor dat
Nesse, Nilya en Fie op dezelfde dag, plaats en hetzelfde tijdstip met mij afspreken. Drie vliegen in één klap. Weg met het banale bestaan en een kersvers avontuur tegemoet. Mezelve omringd door Nesse, Nilya en Fie. Zoosk meets Relatieplanet. Oostende meets Brussel meets Kruishoutem. Een spannend schouwspel tussen ravissant vrouwmateriaal en de Opperdandy, de vleesgeworden melancholie die zijn leven terug naar een hoger niveau wil tillen.
Drie uur later krijg ik van de drie meiden antwoord op de vraag of ze het zagen zitten om met twee onbekende medevrouwmensen en ik de hort op te gaan. Unaniem zijn ze het er over eens : geen date met dandy en twee andere vrouwen...
Na deze ontgoocheling besluit ik om wat op mijn bed te liggen. Ik zet StuBru op en de frêle Elke de Mey aka Love Like Birds bezingt het 'Heavy heart'. Kon er maar iemand van het vrouwelijke geslacht mijn hart lichter maken, vederlicht graag zodat ik terug als die kwieke jongen van weleer door het leven zou huppelen. Nesse, Nilya en Fie zullen daar alvast niet verantwoordelijk voor zijn. Zucht...
(dv)
maandag 4 juni 2012
zaterdag 12 mei 2012
Wowee Zowee
Dat ik het leven niet begrijp, mag duidelijk zijn, maar ik heb wél verstand van mooie titels voor een nieuw album, getuige daarvan de prachtige titel voor mijn tweede full-cd 'Destination Bigger Tree'. Geen flauw idee wat het betekent, maar intrigerend is-ie wel. Het betekent waarschijnlijk geen hol, en dat is net het leuke er aan.
Mijn favoriet plaat aller tijden is 'Wowee Zowee' van de indierockers van Pavement, een miskend meesterwerk vol geinige - waar is de tijd dat ik het woord geinig nog gebruikte ? - en droefgeestige liederen, maar wat betekent in godsnaam 'Wowee Zowee' ? Het lijkt me een uitroep tijdens of net na een
hoogtepunt, een climax van iets zoals het klaarkomen tijdens een vrijpartij.
'Wooooooooooooo-weeeeeeeeeeee Zoooooooooo-weeeeeeeeeeeeee ' !!!
Nu ja, vergeef mij mijn verbeelding die zoals gewoonlijk haar gelijke niet kent.
Dus die dag zette ik wat mogelijke titels op papier voor mijn derde album. Ik dacht hard na. Het zou evengoed een Nederlandstalig album kunnen worden, 'Dandy Davy en de vier biggetjes' lag binnen de
mogelijkheden. Ook 'Nonkel is ziek vandaag' leek mij uiterst geschikt. Ik ben nonkel van drie fijne
jongmensen die mij na aan het hart liggen.
Gesteld dat ik mijn derde album toch in de Engelstalige sfeer zou uitbrengen, waren volgende titels mogelijk : 'Last night I dreamt about a werewolf and that werewolf was you', 'King of the Lo-fi-poppa-po-doola-doola-ding' en 'Your humble sucker/motherfucker' .
Nu, wat de titel van mijn derde meesterwerk ook moge worden : ik maal er niet om. Au fond kan het mij
allemaal geen hol schelen. En dat is, lijkt mij, een ideale geestesingesteldheid. Als je niks meer verwacht, het je allemaal niks meer kan schelen, kan er je nog een fijne tijd tegemoet komen. Hopen, duimen maar en aftellen naar Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart, de enige dag van de 365 dat het fijne gehucht Houthulst in de kijker staat met zijn imposante Jaarmarkt en kermis. Ik geloof dat ik nu al 'Woooooooooooo-weeeeeeeeeeee Zoooooooooo-weeeeeeeeeeee' aan het roepen ben...
(dv)
Mijn favoriet plaat aller tijden is 'Wowee Zowee' van de indierockers van Pavement, een miskend meesterwerk vol geinige - waar is de tijd dat ik het woord geinig nog gebruikte ? - en droefgeestige liederen, maar wat betekent in godsnaam 'Wowee Zowee' ? Het lijkt me een uitroep tijdens of net na een
hoogtepunt, een climax van iets zoals het klaarkomen tijdens een vrijpartij.
'Wooooooooooooo-weeeeeeeeeeee Zoooooooooo-weeeeeeeeeeeeee ' !!!
Nu ja, vergeef mij mijn verbeelding die zoals gewoonlijk haar gelijke niet kent.
Dus die dag zette ik wat mogelijke titels op papier voor mijn derde album. Ik dacht hard na. Het zou evengoed een Nederlandstalig album kunnen worden, 'Dandy Davy en de vier biggetjes' lag binnen de
mogelijkheden. Ook 'Nonkel is ziek vandaag' leek mij uiterst geschikt. Ik ben nonkel van drie fijne
jongmensen die mij na aan het hart liggen.
Gesteld dat ik mijn derde album toch in de Engelstalige sfeer zou uitbrengen, waren volgende titels mogelijk : 'Last night I dreamt about a werewolf and that werewolf was you', 'King of the Lo-fi-poppa-po-doola-doola-ding' en 'Your humble sucker/motherfucker' .
Nu, wat de titel van mijn derde meesterwerk ook moge worden : ik maal er niet om. Au fond kan het mij
allemaal geen hol schelen. En dat is, lijkt mij, een ideale geestesingesteldheid. Als je niks meer verwacht, het je allemaal niks meer kan schelen, kan er je nog een fijne tijd tegemoet komen. Hopen, duimen maar en aftellen naar Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart, de enige dag van de 365 dat het fijne gehucht Houthulst in de kijker staat met zijn imposante Jaarmarkt en kermis. Ik geloof dat ik nu al 'Woooooooooooo-weeeeeeeeeeee Zoooooooooo-weeeeeeeeeeee' aan het roepen ben...
(dv)
maandag 7 mei 2012
dinsdag 24 april 2012
vrijdag 13 april 2012
vrijdag 30 maart 2012
maandag 19 maart 2012
Ambitie
Het ziet er dan toch niet naar uit dat ik kom te overlijden op 1 april, de dag waar menig manmens
een stijve krijgt van een Belgische overwinnaar van 'Vlaanderens mooiste'. Ik kijk er al naar uit, zij het met enige tegenzin. Het zit zo : ik heb dan ook geen enkele verwachting of ambitie meer in mijn leven. Het leven uitzitten met af en toe een vage glimlach na deugddoende soloseks, méér zit er niet in.
Of het tij nog kan keren ? Kan best. Hopen hoop, mompel ik wel eens tot vervelens toe. En als ik al wat ambitie heb in mijn leven wens ik diegenen die nodeloos afzien hopen hoop toe. En het is van harte.
Dat ik af en toe nog onder de mensen kom, mag geen verrassing heten. Ik ben al bij al een sociaal, meegaande manmens met hopen begrip en empathie. Maar laat mij 's zondags met rust -
ik wil in mijn eentje het martelaarschap dragen. De onzalige zondag : een kwaal die niet meer te
genezen valt. Onomkeerbaar, zoals het stugge leven dat ik leid. Met als enige verstrooiing de meisjes, en het liefst meisjes die kunstwetenschappen studeren zoals Tamara uit 'Blokken'. Een vrouwmensje dat nog naïef en onbezonnen door het leven huppelt als een hinde, en met de mopjes van Ben Crabbé lacht.
Wat was mijn studententijd toch een lichtpunt in mijn carrière als dolende ziel. De zon scheen tien keer feller dan nu en ik was nog niet toe aan die verrekte pillen. Nu, het was niet allemaal rozegeur en maneschijn : de love of my life verliet mij in 2004 en schonk mij als troost de zo voorspelbare post break-up sex. " Alles is voorbij ", schreeuwde ik het uit.
Nu, bijna tien jaar later blijf ik erbij dat alles voorbij is en dààrom dat ik - wars van ambitie het leven gewoon zal uitzitten. Met af en toe een vrolijk Tamaraatje uit 'Blokken' in mijn gedachten...
(dv)
een stijve krijgt van een Belgische overwinnaar van 'Vlaanderens mooiste'. Ik kijk er al naar uit, zij het met enige tegenzin. Het zit zo : ik heb dan ook geen enkele verwachting of ambitie meer in mijn leven. Het leven uitzitten met af en toe een vage glimlach na deugddoende soloseks, méér zit er niet in.
Of het tij nog kan keren ? Kan best. Hopen hoop, mompel ik wel eens tot vervelens toe. En als ik al wat ambitie heb in mijn leven wens ik diegenen die nodeloos afzien hopen hoop toe. En het is van harte.
Dat ik af en toe nog onder de mensen kom, mag geen verrassing heten. Ik ben al bij al een sociaal, meegaande manmens met hopen begrip en empathie. Maar laat mij 's zondags met rust -
ik wil in mijn eentje het martelaarschap dragen. De onzalige zondag : een kwaal die niet meer te
genezen valt. Onomkeerbaar, zoals het stugge leven dat ik leid. Met als enige verstrooiing de meisjes, en het liefst meisjes die kunstwetenschappen studeren zoals Tamara uit 'Blokken'. Een vrouwmensje dat nog naïef en onbezonnen door het leven huppelt als een hinde, en met de mopjes van Ben Crabbé lacht.
Wat was mijn studententijd toch een lichtpunt in mijn carrière als dolende ziel. De zon scheen tien keer feller dan nu en ik was nog niet toe aan die verrekte pillen. Nu, het was niet allemaal rozegeur en maneschijn : de love of my life verliet mij in 2004 en schonk mij als troost de zo voorspelbare post break-up sex. " Alles is voorbij ", schreeuwde ik het uit.
Nu, bijna tien jaar later blijf ik erbij dat alles voorbij is en dààrom dat ik - wars van ambitie het leven gewoon zal uitzitten. Met af en toe een vrolijk Tamaraatje uit 'Blokken' in mijn gedachten...
(dv)
Abonneren op:
Posts (Atom)